Οι ασβεστολιθικές μορφές που βρίσκονται στην ξηρά άρχισαν συχνά ως ζωντανά αλειφάνια κάτω από τροπικές θαλάσσες. Η μεταμόρφωση από ζωντανό αλειφάνιο σε χερσαίο βράχο περιλαμβάνει σειρά γεωλογικών διεργασιών που διαρκούν εκατομμύρια χρόνια.
Οι πολύπους των αλειφανιών εκκρίνουν ασβέστιο άνθρακα σκελετών, χτίζοντας τεράστιες αλειφανιακές δομές σε ρηχά, ζεστά, καθαρά νερά.
Το παγκόσμιο επίπεδο θαλάσσης ανεβαίνει και κατεβαίνει λόγω παγετωνικών κύκλων, τεκτονικών κινήσεων και κλιματικής αλλαγής. Τα αλειφάνια αναπτύσσονται προς τα πάνω για να ακολουθήσουν την άνοδο της θάλασσας.
Όταν το επίπεδο θαλάσσης κατεβαίνει ή η γη ανεβαίνει (τεκτονική ανύψωση), το αλειφάνιο εκτίθεται πάνω από το νερό.
Τα εκτεθειμένα σκελετό αλειφανιών υποβάλλονται σε λιθοποίηση—υδατά με μέταλλα στερεώνουν τα σιδήρα ασβεστίου άνθρακα σε στερεό ασβεστόλιθο.
Αέρας, βροχή, και χημική διάβρωση σπάει το εξωθειμένο αλειφάνιο, παράγοντας αλειφανιακά αμμολίθια.
Ποτάμια, παγετώνες, και άνεμοι μεταφέρουν αυτά τα αμμολίθια εσωτερικά, όπου συσσωρεύονται σε νέα στρώματα.
Τα κατακαλυμμένα αμμολίθια συμπιέζονται και στερεώνονται περαιτέρω, σχηματίζοντας διακριτά στρώματα ασβεστόλιθου που συχνά διατηρούν αλειφανιακές αφόρια.
Μεταγενέστερες τεκτονικές δυνάμεις μπορούν να ανυψώσουν αυτές τις ασβεστολιθικές αποθέσεις στις σημερινές θέσεις τους στην ξηρά, δημιουργώντας βράχους, εξωχικές εκτάσεις και καρστικές τοπίες.
Μέσω αυτού του κύκλου, αρχαία αλειφάνια γίνονται τα βουνά και λατομεία ασβεστόλιθου που βλέπουμε σήμερα.
