Οι κοραλλιογενείς ράφιοι λαμβάνουν τρεις κλασικές μορφές, καθένας διαμορφωμένος από την αλληλεπίδραση της ανάπτυξης κοραλλιών, επιπέδου θάλασσας και υποκείμενης χέρσου.
Ο πιο συχνός τύπος, οι περιφερειακοί ράφιοι αναπτύσσονται απευθείας από την ακτή στα ρηχά νερά. Καμία λιμνούλα τα χωρίζει από την χέρσο. Συχνά συνδέονται με δάση μανγκρόβια και λιβάδια θαλασσίων φυτών, σχηματίζοντας συνεχή ακτοπεριφερειακά οικοσυστήματα. Παραδείγματα περιβάλλουν πολλά τροπικά νησιά και ηπειρωτικές ακτογραφίες.
Αυτοί βρίσκονται απομακρυσμένοι από τη χέρσο, χωρισμένοι από μια λιμνούλα —μερικές φορές δεκάδες χιλιόμετρα πλατιά. Το Μεγάλο Φράγμα Ράφι (Αυστραλία) εκτείνεται πάνω από 2.300 χλμ, το μεγαλύτερο του πλανήτη. Το Ράφι Φράγματος Μπελίζ και το ράφι της Νέας Καληδονίας είναι άλλα μεγάλα παραδείγματα. Οι λιμνούλες μεταξύ ράφους και ακτής φιλοξενούν ξεχωριστούς βιότοπους: λιβάδια θαλασσίων φυτών, κομμάτια ραφιών, βρεφοκέντρα ψαριών ραφιού.
Δακτυλιοειδή ή ιπποπόδεις ράφιοι που περικλείουν κεντρική λιμνούλα, τα ατόλ σχηματίζονται όταν ηφαιστιακό νησί υποβιβάζεται κάτω από το επίπεδο της θάλασσας ενώ τα κοραλλιά συνεχίζουν να αναπτύσσονται προς τα πάνω. Το ράφι διατηρεί τη θέση του στην επιφάνεια, σχηματίζοντας τελικά έναν δακτύλιο γύρω από μια λιμνούλα όπου το νησί βρισκόταν ποτέ. Κλασικά παραδείγματα κεντρίζουν τον Ειρηνικό: Μπικίνι, Κβαζαλέν, και τα Μαλδίβες στον Ινδικό Ωκεανό.
Ράφιοι λεπίδας (μονοδικά κεφάλια κοραλλιών), ράφιοι κορυφής (καθέτοι πύργοι), και ράφιοι τράπεζας (γραμμικά απομακρυσμένα χαρακτηριστικά) προσθέτουν ποικιλία στους ραφιοτοπικούς τοπους παγκοσμίως.
Όλοι οι τρία κύρια τύποι εξαρτώνται από καθαρά, ζεστά, φωτεινά νερά —και όλοι αντιμετωπίζουν υπαρξιακές απειλές από θέρμανση, οξέωση και τοπικούς παράγοντες στρες.
