Ο Ατλαντικός Ωκεανός δεν ήταν απλώς εμπόδιο — ήταν το κυκλωτρικό σύστημα των πρώιμων ευρωπαϊκών αποικιοποιήσεων στην Αμερική. Πέντε ζωτικές λειτουργίες τον έκαναν αναγκαίο.
Το Τριγωνικό Εμπόριο συνδέει Ευρώπη (βιομηχανικά αγαθά), Αφρική (σκλάβοι), και Αμερική (ζάχαρη, τσιγάρο, βαμβάκι, ξύλο, γούνες). Τα πλοία μεταφέρουν τον πλούτο που έκανε τις αποικίες βιώσιμες και εμπλούτισε τις ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες.
Κολόμβος (1492), Κάμποτ (1497), Βερρατζάνο (1524), Χάντσον (1609) — όλοι διέσχισαν τον Ατλαντικό αναζητώντας την Ασία, βρίσκοντας ηπείρους. Ο ωκεανός ήταν το εργαστήριο R&D για ναυτιλία, χαρτογραφία, και σχεδιασμό πλοίων.
1607–1775: ~400.000 Ευρωπαίοι (εθελοντικά) + ~300.000 Αφρικανοί σκλάβοι (βιαίως) διέβησαν. 19ος αι.: 30+ εκατ. Ευρωπαίοι. Ο Ατλαντικός ήταν ο Ellis Island πριν το Ellis Island — το μεγάλο δημογραφικό φίλτρο.
Γλώσσες, θρησκείες, φαγητά, μουσική, και νόμοι συγκρούστηκαν και התמזגו. Ατλαντικές κρεολικές κουλτούρες (Gullah, Λουιζιάνα Κρεολικά, Καραϊβικά) προέκυψαν από αυτόν τον αναγκασμένο και εθελοντικό συνδιασμό.
Μπακαλιάρος (Grand Banks), φάλαινες (Νάντικετ, Νιου Μπέντφορντ), ξύλο (Μέιν, Καναδά), ναυτικά υλικά (πίσσα, πίσσα, τερεβενθίνη), και αργότερα γουανό, νίτρα, και χρυσός ρέυσαν ανατολικά. Ο ωκεανός έκανε την εξόρυξη κερδοφόρο.
Ο Ατλαντικός κόσμος — Ευρώπη, Αφρική, Αμερικές — παραμένει συνεκτική ιστορική, οικονομική, και πολιτιστική ζώνη. NATO, OAS, CPLP, και διαταλασσιακά καλώδια ανιχνεύουν το ίδιο συνδετικό ιστό.
