Το Πρόβλεμμα Wilmot (1846) και η ώθηση για πολιτεία της Καλιφόρνιας (1849–1850) εξacerβασαν δραματικά τις βόρεια-νότιες τετράδες για τη δουλεία.
Εισήχθη από τον αντιπρόσωπο David Wilmot (D-PA), ζητούσε απαγόρευση της δουλείας σε οποιοδήποτε έδαφος αποκτηθεί από τη Μεξικό. Περάστηκε στη Βουλή (βόρειο πλειοψηφία) αλλά απέτυχε στη Γερουσία. Η συζήτηση έκφρασε την τομεακή ραγάδα: Οι βόρειοι αντέταταν στην επέκταση της δουλείας· οι νότιοι το βλέπαν ως απειλή για την πολιτική τους δύναμη και τα δικαιώματα ιδιοκτησίας.
Η φουρνιά του χρυσού (1848) διέπληξε τον πληθυσμό της Καλιφόρνιας. Αιτήθηκε ως ελεύθερο πολιτεία, το οποίο θα αναστρέφει την ισορροπία 15–15 ελεύθερων/δούλων πολιτειών στη Γερουσία.
Οι νότιοι απείλησαν με αποχώρηση. Το Συμπέρασμα του 1850 (Clay, Douglas, Webster) δέχτηκε την Καλιφόρνια ελεύθερη, οργάνωσε Ουτάχ/Νέο Μεξικό χωρίς περιορισμούς δουλείας, κατήργησε την εμπορία σκλάβων στη ΝτΓ, και εναcted σκληρό Fugitive Slave Act.
Το Συμπέρασμα καλύψτε αλλά δεν λύσε το βασικό ζήτημα. Η τομεακή πολωποίηση συνέχισε, οδηγώντας στο Kansas-Nebraska Act (1854), Dred Scott (1857), και τελικά στον Εμφύλιο Πόλεμο (1861).
Το Πρόβλεμμα και η πολιτεία της Καλιφόρνιας ήταν καθοριστικά σημεία αναφλαγής που έκαναν τον συμβιβασμό ολοένα και πιο αδύνατο.
