Δύο αποικιακές λιμένες, δύο διακριτά γεωγραφικά χαρισμάτια — και τα δύο μετατράπησαν σε οικονομικές δυνάμεις. Οι ποταμοί, λιμένες και γεωλογικές ειδικότητες που διαμόρφωσαν τη Νέα Υόρκη και τη Φιλαδέλφια εξακολουθούν να ηχούν στο αστικό τους υφασμα σήμερα.
Ο Ωκεανός Νέας Υόρκης προσφέρει έναν από τους καλύτερους φυσικούς λιμένες του κόσμου: βαθύ, προστατευμένος από Στάτεν Αϊλαντ και Λογγ Αϊλαντ, με ελάχιστη παλιρροϊκή διακύμανση. Ο Χάδσον Ποταμός παρείχε 150 μίλια εσωτερικό δρόμο στην κοιλάδα Μοχॉक. Αλλά ο μετασχηματιστής ήταν το Κανάλι Εριέ (1825), που συνδέει τον Χάδσον με τις Grandes Λίμνες. Αφ ετού, σίτος και ξύλο του Μέσοuest ρέυσαν στους λιμένες της Μανχάταν, και βιομηχανικά προϊόντα επέστρεφαν δυτικά. Η Νέα Υόρκη γίνει η εμπορική πύλη της ήπειρου.
Η Φιλαδέλφεια κάθεται εκεί που ο Ποταμός Ντελάγουερ συναντά τη Γραμμή Πτώσης — το γεωλογικό όριο όπου ο σκληρός πέτρος του Πιεμόντ δίνει τόπο σε μαλακά υφάλμια του Περιφεριακού Πεδίου. Αυτό σήμαινε: ναυτιλιακό παλιρροιακό ποτάμι στην Ατλαντική, υδραυλική ενέργεια για μύλους στις καταρράκτες, και φυσική διαδρομή εσωτερικά. Δάση, σιδηρούχος και άνθρακας στην εσωτερική τρέφαν την πρώιμη βιομηχανία. Η πόλη γινόταν βιομηχανικό κέντρο — υφάσματα, λокомοτιβ, ναυπηγεία — πριν η χρεματοπιστωτική κυριαρχία της Νέας Υόρκης την ξεπεράσει.
Σήμερα, το Wall Street και το Ναυτικό Σταθμός Φιλαδέλφειας καλύπτουν τοπία διαμορφωμένα από παγεωνική γεωλογία και αποικιακή φιλοδοξία. Η γεωγραφία δεν είναι μοίρα, αλλά μοιράστηκε σε αυτές τις πόλεις ένα εξαιρετικό χέρι.
