Οι Ιδρυτικοί Πατέρες επέλεξαν عمدά μια συνομοσπονδιακή δημοκρατία έναντι της άμεσης δημοκρατίας. Ο λογισμός τους, βασισμένος στην ιστορία και τη πολιτική φιλοσοφία:
Μάντισον (Federalist No. 10): Οι καθαρές δημοκρατίες «πάντα ήταν θέαμα ταραχής και διαμάχης... ασυμβίβαστοι με την προσωπική ασφάλεια ή τα δικαιώματα ιδιοκτησίας». Μια δημοκρατία—αντιπροσωπευτική κυβέρνηση με έλεγχους και ισορροπίες—φιλτράρει την λαϊκή πάθηση μέσω βουλευτικών οργάνων.
Εμπνευσμένοι από την Ρωμαϊκή Δημοκρατία (μικτό σύνταγμα: ὕπατοι, γερουσία, εκκλησίαι) και τα ελαττώματα της Αθηναϊκής δημοκρατίας (οστρακισμός, οχλοκρατία). Θαύμασαν Κικέρων, Πολύβιο, Μοντεσκιέυ (διαίρεση εξουσίας).
Ένα μεγάλο, ποικιλόμορφο έδαφος (13 πολιτείες, αυξανόμενες) δεν μπορεί να λειτουργήσει ως άμεση δημοκρατία (δημαρχειακές συνελεύσεις λειτουργούν μόνο σε μικρές, ομογενείς κοινότητες). Η αντιπροσώπευση επιτρέπει διακυβέρνηση σε κλίμακα. Ο φιλελευθερισμός διαιρεί την εξουσία κατακόρυφα (εθνική/πολιτεία), αποτρέποντας συγκέντρωση.
Πράξη Δικαιωμάτων, ανεξάρτητη δικαιοσύνη, διαδοχικές εκλογές (Γερουσία 6ετος, Βουλή 2ετος, Πρόεδρος 4ετος), εκλογικό κολλέγιο—όλα σχεδιασμένα να επιβραδύνουν την αλλαγή και να προστατεύουν από گذαστέρες πλειοψηφίες.
Η δημοκρατία απαιτεί συμμετοχή πολιτών (ψήφος, μελίσια, δικαστικοί, αξιώματα) αλλά διαμεσολαβούμενη από αντιπροσώπους. Ούτε παθητική υπηκοότητα· ούτε άμεση νομοθεσία.
Μια συνταγματική συνομοσπονδιακή δημοκρατία με δημοκρατικά στοιχεία (ελεύθερες εκλογές, πλειοψηφία στη νομοθεσία) αλλά αντιπλειοψηφιακές δομές (Γερουσία, Εκλογικό Κολλέγιο, δικαιοσυνητική επιθεώρηση, φιλελευθερισμός). Η λέξη «δημοκρατία» εμφανίζεται μηδέν φορές στο Σύνταγμα.
