Για τις ιθαγενείς και φυλετικές κοινότητες παγκοσμίως, τα δάση είναι πολύ περισσότερα από μια συλλογή δέντρων—είναι η βάση της επιβίωσης, ταυτότητας, οικονομίας και πνευματικότητας.
Τα δάση παρέχουν ποικίλη σπεσίνα: άγρια φρούτα, καρύδια, κολοκασιάδες, μανιτάρια, μέλι, και θήραμα. Προμηθεύουν υλικά κατασκευής (ξυλο, καλάμι, μπαμπού), ίνες για ρούχα και σκοινιά, και τεράστια φαρμακοποιία φυτικών φαρμάκων. Αυτή η άμεση προμήθεια μειώνει την εξάρτηση από εξωτερικές αγορές.
Πολλές φυλές ασχολούνται με βιώσιμη συλλογή μη-ξυλινών δασικών προϊόντων (NTFPs) όπως μύρων, ραφίν, φαρμακευτικά φυτά, και υλικά χειροτεχνίας για εμπόριο. Ικανοί τεχνίτες μετατρέπουν δασικούς πόρους σε καλάθια, υφάσματα, γλύπτες, και εργαλεία, παράγοντας χρηματικά εισόδημα διατηρώντας παράλληλα πολιτισμικές πρακτικές.
Τα δάση είναι συχνά ιερά τοπία—κατοικίες προγόνων, πνευμάτων, και θειών. Ριτούαλ, τελετές, και γιορτές δεσμεύονται σε συγκεκριμένους άλσους, ποταμούς, ή δέντρα. Παραδοσιακή γνώση, γλώσσα, και παγκόσμια θέα κωδικοποιούνται στο δασικό περιβάλλον. Η απώλεια του δάσους σημαίνει απώλεια πολιτισμικής μνήμης.
Οι φυλετικοί λαοί διαχειρίζονται δάση για χιλιετίες μέσω πρακτικών όπως ελεγμένη κάψιμη, επιλεκτική συλλογή, ιεροί άλσους, και περιστρεφόμενη καλλιέργεια. Αυτή η ιθαγενής γνώση αναγνωρίζεται ολοένα και περισσότερο ως ζωτική για τη σύγχρονη διατήρηση βιοποικιλότητας και κλιματική ανθεκτικότητα.
Τα φυλετικά εδάφη συχνά περιλαμβάνουν άπλαστα πρωτογενή δάση που λειτουργούν ως τεράστιοι συροί άνθρακα, ρυθμίζουν υδρολογικές λεκάνες, και φιλοξενούν τεράστια βιοποικιλότητα. Αμυντές τις γειτόνες τους, οι φυλετικές κοινότητες παρέχουν παγκόσμιες οικολογικές υπηρεσίες.
Η αναγνώριση και ασφάλιση των δασικών δικαιωμάτων των φυλών δεν είναι μόνο θέμα δικαιοσύνης—είναι πρακτική στρατηγική για διατήρηση βιοποικιλότητας, μείωση κλιματικής αλλαγής, και διατήρηση ανθρώπινης πολιτισμικής ποικιλότητας. Τα δάση και οι φυλετικοί λαοί είναι αδιάσπαρα· η προστασία του ενός απαιτεί την προστασία του άλλου.
