Παραλληλούμενα διεκδικήσεις βασισμένες στην εξερεύνηση, συνθήκες ή κτήσεις οδήγησαν σε συχνές διαφωνίες συνόρων.
Αντιπάλες δυνάμεις ζήτησαν να μονοπολιάσουν πόρους και εμπορικά δίκτυα, οδηγώντας σε οικονομική ανταγωνιστικότητα.
Οι αποικιστές επέβαλαν τις θρησκείες και τους ηθικούς τους κανόνες, συχνά συγκρούοντας με ιθαγενείς πεποιθήσεις και προκαλώντας τάσεις.
Οι ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες σχημάτισαν αλλαγόμενες συμμαχίες, μερικές φορές με ιθαγενείς έθνη, για στρατηγικά πλεονεκτήματα.
Ιθαγενικές ομάδες συμμαχήθηκαν με διαφορετικές ευρωπαϊκές δυνάμεις, δημιουργώντας σύνθετες πολιτικές δυναμικές.
Ο ανταγωνισμός για υπεροχή, πλούτο και νέες γης ωθήσαν περαιτέρω εισβολή και σύγκρουση.
Το κίνητρο απόκτησης αποικιών ως βάσεις πόρων και αιχμαλώτων αγορών έντονησε τον ανταγωνισμό.
Ως οι αποικίες ώριμαν, οι επιθυμίες αυτοδιοίκησης έντασαν τους δεσμούς με τις μητρικές χώρες.
Αυτά τα ζητήματα ανάψαν διπλωματικές συγκρούσεις, συνόρια μαχές και πλήρεις πολέμους. Η σταθερότητα επιτεύχθηκε σταδιακά μέσω συνθηκών όπως η Συνθήκη της Ουτρέχτης (1713), που ορίζει τα εδαφικά σύνορα.
