Η πολυεθνική Αυτοκρατορία Αυστrohουγγαρίας (1867–1918) αντιμετώπιζε αυξανόμενες εθνικιστικές απαιτήσεις από τη δωδεκάδα+ αναγνωρισμένων λαών της (Γέρμανοι, Ουγγοί, Τσέχοι, Σλοβάκοι, Πολωνοί, Ρουθηνοί/Ουκρανοί, Ρουμάνοι, Κρόατες, Σέρβοι, Σλοβένοι, Ιταλοί, Βοσνιάκοι). Βασικές απαιτήσεις περιλάμβαναν:
Δικαίωμα χρήσης δικής γλώσσας σε σχολεία, δικαστήρια, διοίκηση· διατήρηση ηθών, θρησκείας, συλλόγων.
Δίκαιη ψήφος (καθολική ανδρική ψήφος εισήχθη 1907 στην αυστριακή πλευρά), αναλογική αναπροσαρμογή στη Βουλή (Reichsrat), υπουργικά θέσεις.
Πρόσβαση στην δημόσια υπηρεσία, εκπαίδευση, επενδύσεις· λήξη διακριτικών προσλήψεων/φορολογίας· ανάπτυξη υποδομών σε αγνοούμενες περιοχές (Γαλικία, Βουκοβίνα, Δαλματία).
Τσέχοι: Αυτονομία «Βοημίας Στεφάνους». Νότιοι Σλάβοι: Τριαρχία (τρίτη βασιλεία). Πολωνοί: Γαλικιακή αυτονομία (επετεύχθη 1867). Ρουμάνοι: Αυτοδιοίκηση Τρανσιλβανίας.
Η αρνηση της Βιέννης να αναδομήσει ως αληθινή ομοσπονδία—και η απροσάρμοστη Ουγγρία στη μερίδα της—εξεacerbated ραδικαλισμό. Ο ΠΠΙ παρείχε τον καταλύτη· η αυτοκρατορία καταρράκτησε το 1918, διαδοχή από εθνικά κράτη (Τσεχοσλοβακία, Γιουγκοσλαβία, κ.λπ.) και διευρυνόμενη Ρουμανία, Ιταλία, Πολωνία.
