Η Ιταλική Αναγέννηση (14ος–17ος αι.) επανάλλαξε την δυτική τέχνη μέσω αναβίωσης κλασικών ιδεών και ριζοσπαστικής καινοτομίας. Τα βασικά θέματά της:
Οι καλλιτέχνες μελέτησαν γλυπτική/αρχιτεκτονική Ελλήνων/Ρωμαίων (Βιτρούβιος), και μυθολογία. Στύλοι, θόλοι, контраπόστο, και ιδανευτείες μορφές έγιναν λεξιλόγιο.
Εστίαση στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, δυνατότητα, και ανατομία. Οι μορφές δείχνουν ρεαλιστικές αναλογίες, συναισθήματα, και ατομικότητα (π.χ. Δαβίδ του Μικελορέλου, Βιτρουβιανός Άνθρωπος του Λεονάρντο).
Διαμόρφωση μορφής μέσω τόνων αντίθεσης—δημιουργία όγκου, δράματος, και ατμόσφαιρας (Καραβάτζιο, Λεονάρντο).
Μαθηματικό σύστημα (σημείο φυγής, ορθογώνιες) για απεικόνιση 3D χώρου σε 2D επιφάνεια (Μπρουνελέσκι, Μασάκκιο, Πιέρο ντελα Φραντσέσκα).
Βιβλικές σκηνές (Ευαγγελισμός, Σταύρωση, Παναγία & Παιδί) παρέμειναν κυρίαρχες αλλά ανθρωπίνησαν—τοποθετημένες σε σύγχρονες ρυθμίσεις με συναισθηματικό ρεαλισμό.
Αύξηση ατομικών ομοιωμάτων: μεκέτες, σοφοί, εμπόροι, καλλιτέχνες. Ψυχολογικός βάθος, σύμβολα стату, καινοτομίες σε τεχνική λάδι (επίδραση Γιαν βαν Αϊκ).
Αντικείμενα μεταφέρουν κωδικοποιημένα σημασία: κρίνο = καθαρότητα, σκύλος = πιστότητα, κρανίο = θνητότητα. Νεοπλατωνική φιλοσοφία ενέπνευσε μυθολογικά έργα (Γέννηση της Αφροδίτης του Μποττιτσέλι).
Ελληνικά/Ρωμαϊκά μύθοι χρησιμοποιήθηκαν για εξερεύνηση ομορφιάς, επιθυμίας, αρετής, και πολιτικών ιδεών—υποστηριζόμενα από Μέντσι, Γκοντζάγκα, παπικές αίθουσες.
Τα φόντα εξελίχθηκαν από συμβολικό χρυσό σε παρατηρημένη φύση: ατμοσφαιρική περспекτίβα, βοτανική ακρίβεια, ποιητική αγριότητα (Μπελλίνι, Τζορτζόνε).
Σκηνές γένους: γεύματα, μουσικοί, παίχτες χαρτιών, εσωτερικά σπιτιών—αντανακλούν αναδυόμενη εμπορική τάξη και ανθρωπιστική περιέργεια.
Αυτά τα θέματα υφαίνονταν, δημιουργώντας μια οπτική γλώσσα που ορίζει ακόμα σήμερα την «τέχνη».
