Η ιστορία της ιρλανδικής μετανάστευσης στην Αμερική δεν είναι μονόλιθος αλλά δύο μεγάλα κεφάλαια χωρισμένα από ένα αιώνα, διαφέροντας στη θρησκεία, την κίνηση και την αποδοχή. Η κατανόηση και των δύο ομάδων είναι απαραίτητη για την κατανόηση της ιρλανδικής επίδρασης στην πρώιμη αμερικανική κοινωνία.
Επίσης γνωστοί ως Ουλστέρ Σκοτσ, αυτοί ήταν απόγονοι Σκοτσών Πρεσβυτεριανών που φυτεύθηκαν στην Βόρεια Ιρλανδία τη δεκαετία του 1600. Μέχρι το 1700, αντιμετωπίζοντας ακραίους ενοίκιους, κατακερματισμό βιομηχανίας λινού και θρησκευτικούς περιορισμούς υπό αγγλικανικό κανόνα, μετανάστευσαν σε μεγάλους αριθμούς—περίπου 200.000 πριν την Αμερικανική Επανάσταση.
Δεν συγκεντρώθηκαν στις ακτοειδείς πόλεις. Αντ' αυτού, ώθησαν εσωτερικά, γινόταν η ραχοκοκαλιά της Απαλαχιακής συνορίας από την Πενσυλβάνια μέχρι τις Καρολίνας. Ο πολιτιστικός τους αποτύπωμα παραμένει: Πρεσβυτεριανές εκκλησίες, φερώτερη ανεξαρτησία, διακριτικές μουσικές παραδόσεις που σπόριξαν μπλουγκρας και καντρί, και πολεμιστική παράδοση που γεμίζουν τα μητρώα επαναστατικών μιλιτσίων.
Ο Μεγάλος Λιμός (1845–1852) άλλαξε τα πάντα. Πάνω από ένα εκατομμύριο Καθολικοί Ιρλάνδοι φεύγουν από την πείνα, φτάνοντας απορρήγνυντες στη Βοστώνη, Νέα Υόρκη, Φιλαδέλφεια και Σικάγο. Σε αντίθεση με τους Σκοτσο-Ιρλανδούς, αντιμετώπισαν έντονο αντι-καθολικό νατιβισμό—πινάκια "Δεν χρειάζονται Ιρλανδοί", ταραχές, πολιτική εξαίρεση.
Ωστόσο, χτίσαν παράλληλες ιδρύσεις: παροικιακές εκκλησίες, παροικιακά σχολεία, αλληλεγγυητικές חברות, και τελικά ισχυρές αστικές πολιτικές μηχανές. Μέχρι τα τέλη του 1800, οι Ιρλανδοαμερικανοί κυριάρχησαν στην τοπική πολιτική σε αρκετές μεγάλες πόλεις και σχήμασαν τον πυρήνα του αναδυόμενου εργατικού κινήματος.
Και οι δύο ομάδες παρείχαν απαραίτητο μύος για μια αυξανόμενη χώρα—κανάλια, σιδηρόδρομοι, εργοστάσια, ορυχεία, αγροκτήματα. Οι Σκοτσο-Ιρλανδοί ξεκαθάρισαν την έρημο· οι Ιρλανδοί του Λιμού σκάψανε την υποδομή των βιομηχανικών πόλεων.
Το Σκοτσο-Ιρλανδικό Πρεσβυτεριανισμό σχήματισε την αποικιακή θρησκευτική κουλτούρα. Οι Καθολικοί Ιρλανδοί χτίσαν ένα τεράστιο δίκτυο ιδρυμάτων—εκκλησίες, νοσοκομεία, πανεπιστήμια—που γίνονται στύλοι του αμερικανικού Καθολικισμού.
Από τον Άντρεν Τζάκσον (ρίζες Σκοτσο-Ιρλανδικές) στη δυναστεία Κένεντι (απόγονοι Ιρλανδών του Λιμού), οι Ιρλανδοαμερικανοί έχουν παράγει προέδρους, κοινοβουλευτικούς ηγέτες και αμέτρητους τοπικούς αξιωματικούς.
Ιρλανδική μουσική, χορός, αφηγήσεις και λογοτεχνικές παραδόσεις υφαίνονται στο αμερικανικό υφάσμα—από απαλαχιακά φιδιλιούρικα τουρκικά στο Μπροντουέι "Riverdance" έως την ίδια την έννοια του "ιρλανδικού πένθους" που μπαίνει στη συνήθη ομιλία.
Παρά τις διακρίσεις—ειδικά κατά των Καθολικών—και οι δύο ομάδες μετέτρεψαν την Αμερική. Οι Σκοτσο-Ιρλανδοί σχήματισαν το ήθος της συνορίας· οι Ιρλανδοί του Λιμού ξανασχήματισαν την αστική Αμερική. Μαζί, έγραψαν ένα θεμελιωδες κεφάλαιο στην ιστορία της χώρας.
