Η Πόλη του Μεξικού καταδύει με συναγερμόρ ritmo—έως 50 εκ (20 ίντσες) το χρόνο σε ορισμένες ζώνες—καθιστώντας την μια από τις πιο γρήγορα υποδυνούμενες μεγάλες πόλεις της Γης. Η κρίση προέρχεται από ένα «τέλεια καταιγιστικό» της γεωλογίας, υδρολογίας και μη ελεγχόμενης αστικής ανάπτυξης.
Η πόλη καθίζει πάνω στην παλαιά Λίμνη Τεξκόκο, ένα τεράστιο, ρηχό σύστημα λιμνών που ξεραίνοντας από τους Ισπανούς από το 1600. Το υποκείμενο έδαφος είναι μια βαθιά σειρά υψηλά συμπιεστέου υδατοφιλούς ηλίου (aquitard) διαστρωμένου με άμμο/iltυ. Αυτό το «βαθύ λιμναίο ιLYδωμα» δράει σαν ένα κορεσμένο σφουγγάρι: όταν αφαιρείται νερό, τα μόρια του ηλίου αναδιατάσσονται και συμπιέζονται ανεπιστρέπτως.
Περισσότερο από 70% της νερού πόρευσης της πόλης προέρχεται από το υποκείμενο υδατοφόρο. Η μαζική αντλία για 22+ εκατ. κατοίκους χαμηλώνει το πειστικό επίπεδο, μειώνοντας την πίεση κοιλιών στον ηλί. Το ιLYδωμα συμπιέζεται κάτω από το βάρος της πόλης από πάνω. Αυτό είναι ανθρωπογενής υποδυνάμωση—καταδύσεις γης προκαλούμενες από άνθρωπους.
Το απλό μάζα του μπέτον, σιδήρου και ασφάλτου επιταχύνει τη συμπίεση. Υψηλές ζώνες (π.χ. Σάντα Φε, Πολάνκο, Κεντρικό Ιστορικό) ασκούν τεράστια πίεση στον ήδη ταλαιπωρημένο ήλιο. Το βάρος εμποδίζει την φυσική ανάκαμψη ακόμα κι αν τα επίπεδα υδατοφόρου ανακατασταθούν.
Η Πόλη του Μεξικού βρίσκεται σε υψηλή σεισμική ζώνη (υποδύση Πιάτος Κόκος). Το μαλακό ηλίος ενισχύει τα σεισμικά κύματα (site effect), προκαλώντας υγρισμό και διαφορική καθίζηση κατά τους σεισμούς. Οι σεισμοί του 1985 και 2017 προκάλεσαν άκρως, τοπικά σημεία καταδύσεων.
Η υποδυνάμωση είναι σε μεγάλο βαθμό ανεπιστρέψιμη. Ο στόχος είναι σταθεροποίηση, όχι αναστροφή. Η επιτυχία απαιτεί ενσωμάτωση διαχείρισης νερού, αστικού σχεδιασμού και γεωτεχνικής μηχανικής σε μετροπολιτική κλίμακα—μνημιαία πρόκληση διακυβέρνησης.
