Η ίδρυση του Κράτους Ισραήλ το 1948 ήταν το άκρο δεκάδων πολιτικών, ιστορικών και ανθρωπιστικών δυνάμεων. Η κατανόηση αυτών των παραγόντων παρέχει απαραίτητο πλαίσιο για τη σύγχρονη δυναμική της περιοχής.
Τέλη 19ου αιώνα ο Σιονισμός, ηγούμενος από Θέοδωρ Χέρτλ, κάλεσε για Εβραϊκή πατρίδα ως απάντηση στην αυξανόμενη ευρωπαϊκή αντισημιτισμό.
Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βρετανία διοίκησε την Παλαιστίνη υπό μανδάτο του Συλλόγου των Εθνών, επιτρέποντας εβραϊκή μετανάστευση ενώ οι αραβοεβραϊκές τάσεις εκτοξεύονταν.
Η γενοκτονία εξακοσίων χιλιάδων Εβραίων ενίσχυσε την παγκόσμια συμπάθεια και την επείγουσα ανάγκη για ασφαλές εβραϊκό κράτος.
Η Γενική Συνέλευση ψηφίσε για διαμέριση της Παλαιστίνης σε ξεχωριστά Εβραϊκό και Αραβικό κράτος με την Ιερουσαλήμ υπό διεθνέ έλεγχο.
Νταβίντ Μπεν-Γκούριον ανήγγειλε την ανεξαρτησία του Ισραήλ καθώς λήγει το Βρετανικό Μανδάτο, γινόμενος πρώτος πρωθυπουργός.
Γειτονικές αραβικές στρατιές εισέβαλαν αμέσως· το Ισραήλ άμυνε την κυριαρχία του αλλά επεκτείνεται πέρα από τα όρια του ΟΗΕ.
Η ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ οδήγησαν γρήγορη διπλωματική αναγνώριση, στερεώνοντας τη θέση του Ισραήλ στο διεθνές σύστημα.
