Η πιο πρόσφατη παγετωνική περίοδος στη Βόρεια Αμερική, η Παγετώνα Γουισκόνσιν, άρχισε ~75.000 χρόνια πριν και τελείωσε ~11.700 χρόνια πριν (αρχή του Ολοκαινού). Ήταν η τελευταία των πλειστοκαινών «παγετώνων».
Στη μέγιστη έκταση (~20.000 χρόνια πριν), ο όγκος πάγου μειώνει το παγκόσμιο επίπεδο θαλάσσης ~120 μέτρα (400 ft), αποκαλύπτοντας τη Χερσαία Γέφυρα Βερίνγιας.
Διακυμαίνονται από κύκλους Μιλάνκοβιτς — αλλαγές στην τροχιά της Γης (εκτρόπιαση, κλίση, προηγούμενη) που μειώναν την καλοκαιρινή ηλιοφάνεια σε υψηλές γεωγραφικές πλάτη, επιτρέποντας στο χιόνι να παραμείνει και να συσσωρευτεί. Ενισχύθηκαν από ανατροφοδότηση CO₂ (χαμηλότερα αέρη καυσίμων), αντανάκλαση άλμπεντ (πάγος αντανακλά ηλιοφάνεια), και πιθανώς ηφαιστειακά αερόσωλα.
Οι Παλαιοινδιανοί εισήλθαν μέσω Βερίνγιας κατά τη παγετώνα; η χωρίς πάγος κοιλιάδα άνοιξε ~14.000 χρόνια πριν, και ακτινωτικές διαδρομές μετανάστευσης υπήρχαν νωρίτερα. Το Younger Dryas ψυχρό σναίπερ (12.900–11.700 BP) επαναπροώθησε λίγο τον πάγο πριν την τελική υποχώρηση.