Ο μεγαλύτερος ποταμός της Βόρειας Αμερικής, ο Μισούρι, έχει γλύψει ένα χαρακτηριστικό σετ ρητικών χερσαίων μορφών κατά μήκος του 2.341-μυλίου ταξιδιού του από τη Μόντανα στον Μισισιπί:
Επαναλαμβανόμενες υπεροχικές πλημμύρες αποθέτουν θρεπτική ιλύ, δημιουργώντας ευρείς, ευγενείς πεδιάδες πλημμύρας—βάση για εντατική γεωργία από τα Ντόκοτα στην Μισούρι. Αυτές οι πεδιάδες φιλοξενούν oxbow λίμνες, backswamps και φυσικά φράγματα.
Σε χαμηλής κλίσης σημεία, ο ποταμός αναπτύσσει προσδιορισμένους μειάνδρους. Φθορά στις ρέπες τομής και απόθεση στα point bars μετανάστευση καμπυλών κάτω ρεύμα. Όταν ένας βρόχος μειάνδρου αποκόπτεται, σχηματίζει μυκοειδή oxbow λίμνη—που τελικά γεμίζει για να γίνει υγρότοπος.
Όπου ο ποταμός γειτνιάζει ανθεκτικό βράχο ή παγετωνικά αποθέματα, η πλευρική φθορά υποκούφιζει κλίσεις, διαμορφώνοντας απότομα βράχοειδή—συχνά 100–300 πόδια ψηλά. Αυτά παρέχουν δραματικές θέας (π.χ. Missouri River Breaks στη Μόντανα) και τόπους φωλιάσης ραπτούχων.
Υψηλό φορτίο ιλύος και μεταβλητή ροή δημιουργούν μεσοκαναλικές αμμωδείς ρίπες και πλεκτά τμήματα, ειδικά ανεπόδως των φραγμάτων. Αυτά τα δυναμικά χαρακτηριστικά μετατοπίζονται ετησίως, πρωτοπορώντας καταφυτεύσεις καρυδακιάς/ιτέας και παρέχοντας κρίσιμο βιότοπο για piping plovers και ελάχιστους στρουθοκαμήλους.
Σε συμβολές υποχείλιθων και περιθωριακές κοιλάδες, αλuvιαλοί κώνοι διασποράν χάλκινα αποθέματα. Φλιαδικές ταράτσες (αποκλεισμένες πεδιάδες πλημμύρας) καταγράφουν παλιές βάσεις και κλιματικές φάσεις.
Τα φράγματα (Fort Peck, Garrison, κ.λπ.) έχουν αλλάξει δραματικά τη μεταφορά ιλύος, μειώνοντας την απόθεση κάτω ρεύμα και επιταχύνοντας την κοιλανση καναλιού—υπομνησιάζοντας ότι η γλύφηση του ποταμού συνεχίζει, τώρα υπό ανθρώπινη επιρροή.
