Τα κοραλλιογενή ρεύματα είναι τεράστιες υδατικές διαμορφώσεις. Αναπτύσσονται κοντά στην επιφάνεια τροπικών νερών εντός εμβέλειας των ακτίνων του ήλιου. Τα κοραλλιογενή ρεύματα αποτελούνται από τους οστέινους σκελετούς οργανισμών γνωστών ως πόλυποι. Οι πόλυποι είναι μικροί αθρακτοί περικλεισμένοι σε σκληρούς σκελετούς ασβεστολίθου. Η σχηματισμός κοραλλιογενών ρευμάτων ξεκινά όταν ένας μεμονωμένος πόλυπος καταλήγει και δεσμεύει τον σκελετό του σε ένα βράχο. Ο πόλυπος αναπαραγάγεται ο ίδιος του σχηματίζοντας χιλιάδες αντίγραφα. Κάθε νέος πόλυπος δεσμεύεται στην υπάρχουσα κολονία. Με την πάροδο του χρόνου, γειτονικές κολονίες πολύπων ενώνονται και σχηματίζουν ρεύματα. Εμφανιζόμενα σε ένα πέταλο χρωμάτων, τα κοραλλιογενή ρεύματα είναι όμορφα και γεμάτα ζωή. Αυτές οι κοινότητες στεγάζουν μια αφθονία θαλάσσιας ζωής συμπεριλαμβανομένων θαλάσσιων σκαλιών, νудиμπράγχων, θαλάσσιων ανεμών, ψαριών παπαγάλλων και γιγαντιαίων μύδων.
Απαιτούσαν εκατόμμύρια χρόνια η φύση για να ξεγλυφτεί τα απέραντα σπήλαια που εμφανίζονται σε όλο τον πλανήτη. Με τα λαβυρίνθικα τους συστήματα διαδρόμων και κρυμμένων θάλαμων, τα σπήλαια έχουν μια εξωτική χάρη δική τους. Τα σπήλαια σχηματίζονται σε πανδέρμα συνθέσεις από ασβέστη, γύψο, άλατι ή δολομίτη που ονομάζονται καρστ. Η πιο συνηθισμένη μέθοδος σχηματισμού σπηλαίων είναι η διάλυση του βράχου από το επιφανειακό νερό που κατακλύζει υπόγεια ή από το υπόγειο νερό που ανεβαίνει στην επιφάνεια. Οι ηφαιστειακές έκρηξεις συχνά σχηματίζουν σπήλαια καθώς η ρευστή λάβα ψύχεται. Τα σπήλαια μπορούν επίσης να εμφανιστούν μεταξύ πλακών βράχων και σωρού βράχων. Μεγάλοι, ακαμμάτιστοι προεξέχοντες βράχοι βασίζουν τους πάτους και τις οροφές των περισσότερων σπηλαίων. Αυτά που βελώνουν προς τα κάτω από τις οροφές των σπηλαίων ονομάζονται σταλακτίτες. Αυτά που φτάνουν προς τα πάνω από το πάτωμα του σπηλαίου ονομάζονται σταλαγμίτες. Οι κάτοικοι των σπηλαίων ποικίλλουν ανάλογα με την τοποθεσία του σπηλαίου και την ποσότητα του φωτός που λαμβάνει. Συνηθισμένοι κάτοικοι σπηλαίων περιλαμβάνουν ψάρια, σαλαμάνδρες, νυχτερίδες, τζιτζίκια και βακτήρια.
Τα τροπικά δάση εμφανίζονται σε κάθε ήπειρο εκτός της Ανταρκτικής. Τα τροπικά δάση περιέχουν καταπληκτική αφθονία ζωής. Αν και αποτελούν λιγότερο από 2 τοις εκατό της συνολικής επιφάνειας του πλανήτη, περιέχουν εκτιμώμενα 50 τοις εκατό των φυτών και ζώων του. Πάνω από 70 τοις εκατό των ζώων των τροπικών δασών ζουν σε ένα στρώμα που ονομάζεται κορύφωμα. Το κορύφωμα αποτελείται από πυκνά συσταδικά κορυφές δέντρων ψηλά πάνω από το πάτωμα του δάσους. Το κορύφωμα φιλοξενεί τεράστιους αριθμούς φυτών και ζώων, πολλών από τα οποία η επιστήμη δεν έχει ανακαλύψει ακόμα. Πολλά ζώα τροπικών δασών περνούν ολόκληρη τη ζωή τους στο κορύφωμα χωρίς ποτέ να κατεβαίνουν στο πάτωμα του δάσους. Συνηθισμένοι κάτοικοι κορύφωματος περιλαμβάνουν τον τουκάν, το βραδύποδα, το κακατόε, το μακάο, το χρυσό λιοντάρι, το αλάουατα μπουνιού και το πυγμαίο μαρμοσέτο.
Οι φαράγγια είναι χαμηλωμένες κοιλάδες περικλεισμένες από απότομους βράχους που έχουν χαραχτεί στη γη από σώματα νερού. Το πιο γνωστό φαράγγι είναι το Grand Canyon. Εντοπίζεται στη βορειοδυτική Αριζόνα στο Πλάτος του Κολοράντο, αυτό το κολοσσιαίο χάσμα δημιουργήθηκε σε εκατομμύρια χρόνια από τον Ποταμό Κολοράντο. Μεταξύ των πιο εντυπωσιακών πτυχών του Grand Canyon είναι το απλό του μέγεθος. Το Grand Canyon είναι 277 μίλια μακρύ, ένα μίλια βαθύ και 18 μίλια πλατύ. Μεταλλεία στους βράχους καλύπτουν το φαράγγι με ζεστά, λεπτά αποχρώσεις κόκκινου, κίτρινου, καφέ και πράσινου. Χαρακτηριστικά στο φαράγγι ποικίλλουν και περιλαμβάνουν υψηλούς βράχους, τεράστιες σωρούς βράχων και κλινόμενες πλαγιές. Το ημι-ξερό βιότοπο στεγάζει ποικίλη fauna συμπεριλαμβανομένων λιοντών βουνού, αετών, ελάφων, μαύρων αρκούδων, γατούραγκους και κουκκουβάγιων.
Το βαθύ ωκεάνιο άβυσσο είναι ένα από τα τελευταία μετωπικά του πλανήτη. Σε αυτό το σημείο, το μεγαλύτερο μέρος του άβυσσου δεν έχει εξερευνηθεί ακόμα. Είναι ένας σκοτεινός και θλιμωτικός περιβάλλον όπου οι επιστήμονες πιστεύαν πρίν ότι λίγη ζωή μπορεί να επιβιώσει. Ωστόσο, οι επιστήμονες ανακάλυψαν πρόσφατα ότι η ζωή στο άβυσσο όχι μόνο επιβιώνει, αλλά ευδοκιμεί γύρω από υδροθερμικά φιονιά στο ωκεάνιο πάτωμα. Πάνω από 300 διαφορετικά είδη πιστεύεται ότι κατοικούν αυτές τις περιοχές. Αυτό περιλαμβάνει μεγάλους σκούληκες σωλήνας, γιγαντιαίες λευκές καβούριες, γαρίδες και μια σειρά από παράξενους ψάρους που προκαλούν ακόμα και την πιο ζεστή φαντασία. Αυτοί οι από-αλλού οργανισμοί έχουν εξελιχθεί για να αντιμετωπίσουν τις σκληρές συνθήκες που περιβάλλουν τα υδροθερμικά φιονιά, συμπεριλαμβανομένων δηλητηριωδών αερίων, υψηλής οξύτητας, τεράστιας πίεσης και εναλλασσόμενων καύσιμων και παγωμένων θερμοκρασιών.
