Η κολονοποίηση της Χονγκ Κονγκ από την Βρετανική Αυτοκρατορία οφείλεται σε συνδυασμό οικονομικής φιλοδοξίας, στρατηγικών στρατιωτικών ενδιαφερόντων και της δυναμικής του παγκόσμιου εμπορίου του 19ου αιώνα. Η διαδικασία εξελίχθηκε σε stadia, ξεκινώντας με τους Πόλες Πόλες και ολοκληρώνοντας σε 156-ετή kolonική περίοδο.
Από τις αρχές του 1800, βρετανικοί εμπόροι κέρδιζαν τεράστια από την παράνομη εμπορία οπίου με την Κίνα. Όταν η Δυναστεία Τσιν προσπάθησε να την καταστείλει, οι τάσεις εκκαλοφάνισαν στον Πρώτο Πόλεμο Πιπεριών (1839–1842). Η βρετανική ναυτική υπεροχή επέβαλεν ήττα στην Κίνα, οδηγώντας στη Συμφωνία Νανκίν, η οποία απηλλότριωσε το Νησί Χονγκ Κονγκ στη Βρετανία "εις τον αιώνα".
Το βαθύ, προστατευμένο λιμάνι της Χονγκ Κονγκ στο Δέλτα Πόρτας Ποιρίτων την έκανε ιδανική βάση Βασιλικού Ναυτικού και πύλη στις κινεζικές αγορές. Η θέση της επέτρεψε στη Βρετανία να προβάλλει δύναμη σε όλο τον Νότιο Κινεζικό Ωκεανό και να ασφαλίσει εμπορικές διαδρομές στην υπόλοιπη Ασία.
Μετά τον Δεύτερο Πόλεμο Πιπεριών (1856–1860), η Σύμβαση Πεκίνου απηλλότριωσε την Χερσόνησο Κολούν (νότια του Ορίου Συνορίας). Το 1898, η Δεύτερη Σύμβαση Πεκίνου ενοίκιασε τα Νέα Εδάφη (βόρεια του Κολούν μέχρι τον Ποταμό Σέν) για 99 χρόνια—λήγοντας το 1997.
Υπό βρετανική διοίκηση, η Χονγκ Κονγκ έγινε ελεύθερος λιμένας με χαμηλά φόρους και ελάχιστο ρυμός, ελκύοντας παγκόσμιο εμπόριο. Ευδοκίμησε ως κόμβος για τσάι, σερικά και αργότερα βιομηχανία και χρηματοοικονομική. Η περιοχή υπηρέτησε επίσης ως κέντρο για την εμπορία κουλιν, παρέχοντας εργατική δύναμη σύμβασης στις βρετανικές κυριαρχίες παγκοσμίως.
Η βρετανική κυριαρχία διαμόρφωσε βαθιά το νομικό σύστημα, την εκπαίδευση, την υποδομή και την παγκόσμια προοπτική της Χονγκ Κονγκ. Η παράδοσή της στην Κίνα το 1997 υπό το πλαίσιο "μία χώρα, δύο συστήματα" ήταν άμεσο αποτέλεσμα της λήξης της ενοικίασης 1898. Σήμερα, η Χονγκ Κονγκ παραμένει μοναδικό ανάμεικτο Ανατολικό και Δυτικό στοιχείο—κληρονομιά του κολονιακού της παρελθόντος.
