Απεξαφανισμένα και Κριτικά Υποκινδυνευμένα Είδη Φυτών του Πακιστάν

Τα ποικίλα οικοσυστήματα του Πακιστάν—από δάση Ιμαλαϊών στις πεδιάδες Ινδού και τις ερήμους Μπαλουτσιάν—έχουν χάσει σημαντική βιολογική ποικιλότητα λόγω καταστροφής βιότοπου, υπερεκμετάλλευσης, κλιματικής αλλαγής και αδύναμης εφαρμογής. Παρακάτω είναι σημαντικά είδη ταξινομημένα ως απεξαφανισμένα στην φύση (Πακιστάν) ή κριτικά υποκινδυνευμένα.

Υποθέτως Απεξαφανισμένα στο Πακιστάν

• Νάνος Φοίνικας (Phoenix acaulis) – Μόνος σε παρακτιά Σίντ/Μπαλουτσιάν. Απεξαφανίστηκε από υποβάθμιση βιότοπου και υπερβολική εξαγωγή για ίνες/τρόφιμα.
• Ιμαλαϊκή Τάση (Taxus wallichiana) – Τοπικά απεξαφανισμένη σε πολλές πρώην περιοχές (Καγάν, Σβάτ, Νεέλουμ) λόγω παράνομης αποδρᾶσης για φάρμακο καρκίνου (ταξολ) και ξύλο καύσης.

Κριτικά Υποκινδυνευμένα (Μετώπιζουν Ενδεχόμενη Απεξαφάνιση)

• Αγρια Φοίνικας Φοίνικας (Phoenix sylvestris) – Μόνος πρώην ευρέως στην Ποτοχάρ/Κοιλάδα Ινδού. Καταστράφηκε από μετατροπή γης, εξάντληση υδατοφόρων, και εκμετάλλευση χυμού.
• Φοίνικας Κοιλάδας Σίνντ (Phoenix rupicola) – Ενδημικό στη Κοιλάδα Σίνντ. Απειλείται από αποδασώσεις, επέκταση γεωργίας, έλλειψη νερού.
• Ιούνιπερος Μπαλουτσιάν (Juniperus macropoda / J. seravschanica) – Αρχαία δάση ιουνιπέρου (Ζιαράτ, Ζαργούν) υποβαθμίζονται από υπερβόσκηση, κοπή ξύλου καύσης, κλιματική πίεση (ξηρασία).
• Φιστίκι Μπαλουτσιάν (Pistacia vera var. baluchica) – Αγρια συγγενής καλλιεργουμένου φιστικιού. Υποβιβάσιμο δάσος ιουνιπέρου. Απειλείται από συλλογή καρπού, βόσκηση, αποδασώσεις.
• Δέντρο Λάδιου Τσιταγκόν (Dipterocarpus turbinatus) – Μη εγχώριο· ιστορικά στα Σουντερμπανς (τώρα Μπανγκλαντές). Συμπεριλαμβάνεται λόγω ιστορικής επικαλύψης εύρους. Κριτικά υποκινδυνευμένο παγκοσμίως.

Διακόπτες Απώλειας

• Αποδασώσεις για γεωργία/ξύλο
• Υπερβόσκηση από κτηνοτροφικά
• Μη βιώσιμη εκμετάλλευση (ιατρική, καρποί, καύσιμα)
• Αποκλεισμός νερού & κλιματική αλλαγή (ξηρασία)
• Έλλειψη εφαρμογής προστατευόμενων περιοχών

Ανάγκη Διαφύλαξης

Επείγουσες ανάγκες: In-situ προστασία υπολειπόμενων πληθυσμών (Βιοσφαιρικό Αποθεματικό Ιουνιπέρου Ζιαράτ), ex-situ διαφύλαξη (σπόροι, βοτανικοί κήποι), διαχείριση βασισμένη στην κοινότητα, και αυστηρή εφαρμογή CITES/δασικών νόμων. Η Εθνική Στρατηγική Βιοποικιλότητας του Πακιστάν στοχεύει αυτά τα κενά, αλλά η υλοποίηση υστερεί.