Η βιομηχανικοποίηση (περ. 1760–1840) ξανέγραψε την κοινωνική, οικονομική και φυσική γεωγραφία της Αγγλίας. Επτά οριστικοί μετασχηματισμοί προκύπτησαν:
Μάντσεστερ (1773: 24Χ → 1851: 400Χ), Μπιρμίνγκαμ, Λίβερπουλ, Γλάσγο ανθεμένουν. Το Λονδίνο φτάνει 6,5 εκατ. το 1901. Η μετανάστευση αγρότι-πόλεως αντιστρέφει χιλιετίες-old κατανομή πληθυσμού.
1800: ~20% αστική. 1900: ~80% αστική. Η αγοράκια παρόκια έδωσε τόπο στην βιομηχανική γειτονιά—πίσω-πίσω τεράστια, κοινές αποχετεύσεις, επιδημίες χολέρας (1832, 1848, 1854).
Εργάτες'usine, ορυχείων, υφαντουργείων, λιμένων—νέα συλλογική ταυτότητα. 14–16 ώρες ημέρας, εργασία παιδιών (50% υφαντουργικής εργατικής δύναμης <15 τη δεκαετία 1830), καμία ασφάλιστρα. Εργατικά συνδικάτα, φιλικά σώματα, Χαρτισμός αναδύονται ως απαντήσεις.
Ενκλωσίνας συνένωσαν εκτάσεις. Σπόρος σπόρου, αμαχική μηχανή, επιλεκτική αναπαραγωγή αυξήσανε την απόδοση. Λιγότεροι γεωργοί τρέφουν περισσότερους αστικούς. Νόμοι Κεραμιδίων (αποκυρωμένοι 1846) ενσώματωσαν την αγροτικο-βιομηχανική τάση.
Ατμική μηχανή Γουάτ (1776) → ισχυρό ράφι (1785) → μάνια σιδηροδρόμων (1840s). Βαμβακερά υφάσματα: 2,6% ΑΕΠ (1770) → 22% (1830). Η μηχανική εξαιρετικότητα γίνεται εθνική μάρκα.
Βιομηχανικοί (Αρκράιτ, Γουέτζγουντ, Πील) σωρούσαν τεράστια. Συντελεστής Τζίνι ανήλθε ραγδαία. Σύστημα εργαστηρίων (1834 Νόμος Φτωχών) ποινικοποίησε τη φτώχεια. Το Condition of the Working Class του Ένγκελς (1845) τεκμηρίωσε την θλίψη του Μάνσεστερ.
Νόμοι Υφαντοπορίων (1833, 1844, 1847 — 10ωρη ημέρα). Νόμος Ορυχείων (1842 — απαγόρευση γυναικών/παιδιών υπογείων). Δημόσιας Υγείας Νόμος (1848). Νόμοι Εκπαίδευσης (1870, 1880). Βραδύ, διαμαχόμενος, αλλά δομικά μετασχηματιστικός.
Η Αγγλία γίνεται το «εργαστήριο του κόσμου»—πρώτη βιομηχανική χώρα, πρώτη αστική κοινωνία, πρώτη που αντιμετώπισε τους κοινωνικούς κόστους του βιομηχανικού καπιταλισμού. Το πρότυπο (και για το καλό και για το κακό) εξαπλώθηκε παγκοσμίως.
