Η προϋπόθεση ότι ο Γουίλιαμ ο Κατακτητής ήταν ξεχωριστά «ευγενικός» στη Ντόβερ αλλά «βάρβαρος» στη марш του στο Λονδίνο δεν υποστηρίζεται από στεγνά ιστορικά στοιχεία. Ενώ η εισβολή του Γουίλιαμ στην Αγγλία το 1066 και η νίκη του στη Μάχη της Χάσ팅ς είναι καλά τεκμηριωμένες, οι συγχρόνιοι χρονικά δεν υποστηρίζουν οξύ αντίθεση στη συμπεριφορά του μεταξύ της Ντόβερ και της επόμενής προόδου του.
Μετά την Χάστινγκ (14 Οκτωβρίου 1066), ο Γουίλιαμ κινήθηκε για να ασφαλίσει το στρατηγικό λιμάνι της Ντόβερ. Η φρουρά εκεί παραδόθηκε χωρίς μάχη. Ο Γουίλιαμ έμεινε για μια εβδομάδα, χτίστηκε οχυρώσεις (πρόδρομος του Κάστρου Ντόβερ) και ξεκούρασε τον στρατό του. Δεν υπάρχουν αναφορές για εξαιρετική στοργή ή βαρβαρότητα κατά την κατοχή αυτή — ήταν μια τυπική στρατιωτική ενίσχυση.
Ο Γουίλιαμ προχώρησε τότε προς το Λονδίνο, εκτελώντας ληστευτικές επιδρομές στην ύπαιθρο (συνηθισμένη μεσαιωνική τακτική για απόσυρση πόρων από τον εχθρό και τρομοκρατεία υποταγής). Διαβήκε το Θάμις στο Γουόλινγκφορντ, δέχτηκε την υποταγή του Στίγκαντ (Αρχιεπίσκοπος Καντέρμπερυ) και άλλων αρχόντων στο Μπέρχαμστεντ, και στέφθηκε στο Ναό Γουέστμινστέρ την ημέρα των Χριστουγέννων 1066.
Η ακραία βαρβαρότητα που συνδέεται με την βασιλεία του Γουίλιαμ συνέβαινε χρόνια αργότερα, κατά τη Χαρακτικότητα του Βορρά — μια καρμένη-γη εκστρατεία για συντρίβωση επανάστασης στο Γιόρκσاير και τη Βορειοανατолική. Περιείχε εκτεταμένη καταστροφή, λιμός και θάνατο. Δεν ήταν μέρος της μάρσος του 1066 από τη Ντόβερ στο Λονδίνο.
Συνοπτικά, ο Γουίλιαμ ήταν ένας πραγματικός, συχνά αδίστακτος κατακτητής καθ' όλη τη διάρκεια. Η μάρσος Ντόβερ-Λονδίνο ήταν υπολογισμένη στρατιωτική πρόοδος, όχι μετάβαση από καλοσύνη σε βαρβαρότητα.
