Στην ελληνική μυθολογία, ο Δίας δεν είναι θείοτητα που απλώς ικανοποιεί αιτήσεις εκδίκησης. Ως βασιλεύς των θεών, απεικονίζεται ως δίκαιος διαιτητής που ζυγίζει τα πλεονεκτήματα, τη δικαιοσύνη και τις συνέπειες κάθε καταστάσεως. Συχνά τιμωρεί την ύβρι, την παραβαση όρκου και τις παραβάσεις της ξενίας (φιλοξενίας), αλλά το κάνει βάσει θείου νόμου, όχι προσωπικές εκδικήσεις ή θνητές δεήσεις. Οι θνητοί που ζητούν εκδίκησι (π.χ. Ορέστης, Ηλέκτρα) πρέπει να ναυάγησουν πολύπλοκα ηθικά και θετικά τοπία· ο ρόλος του Δία είναι να διατηρεί τον κοσμικό τάξη, όχι να υπηρετεί ως όργανο προσωπικής εκδίκησης.
