Τα ισημερινά υγρά δάση σχηματίζουν ένα διακεκομμένο ζώνη περίπου μεταξύ 10°Β και 10°Ν (Τρόπικος Καρκίνου έως Τρόπικος Αιγόκερως). Η τοποθεσία τους δεν είναι τυχαία.
Κοντά στην ισημερινά, ο ήλιος είναι σχεδόν κάθετος ολόκληρο το χρόνο. Η ηλιοσέληψη είναι υψηλή και εποχιακά ανεμ멸ισμένη. Αυτό οδηγεί:
Η Διασταυρωτική Ζώνη Συγκλίνη μετακινείται μαζί με τον ήλιο, φέρουσα μόνιμη χαμηλή πίεση, σύγκλιση και ανέλκυση. Αυτό δημιουργεί τον καθημερινό κύκλο μεταφορικής βροχόπτωσης χαρακτηριστικό των ισημερινών δασών.
Άνδη, περιθώρια Κονγκό λεκάνης, βουνά Βορνέου, κολομβιανές σιέρες αναγκάζουν το υγρό αέρα να ανεβαίνει → ορογραφική βροχόπτωση στα ανατολικά πλαγιά, δημιουργώντας υπερ-υγρές ζώνες (π.χ. Chocó, Κολομβία: 10.000+ mm/έτος).
Πολλές ισημερινές περιοχές (Guiana Shield, Congo Craton, πυρήνας Βορνέου) έχουν τεκτονικά σταθερά για δεκάδες–εκατομμύρια χρόνια. Καμία παγέτωση, καμία σημαντική ξηρασία. Αυτός ο βαθύς χρόνος επιτρέπει:
Επειδή η βροχή εξαλείφει τα μεταλλικά, το οικοσύστημα αποθηκεύει θρεπτικά στην βιομάζα, όχι στο εδαφος. Ταχεία αποσύνθεση (μύκητες, τερμίτες) και μυκοριζικά δίκτυα ανακυκλώνουν αμέσως. Αυτός ο στενός κύκλισμός λειτουργεί μόνο με σταθερή ζέστη/υγρασία.
Αποτέλεσμα: Τα πιο περίπλοκα, παραγωγικά και αρχαία επιγεία οικοσυστήματα στη Γη.