Σερπετώνοντας μέσα από το τραχύ εδάφος του βορείου της Κίνας για πάνω από 21.000 χιλιόμετρα (13.000 μίλια), το Μεγάλο Τείχος στέκεται ως το πιο φιλότιμο έργο οχύρωσης της ανθρωπότητας. Αν και λαϊκά θεωρείται ως ένα ενιαίο συνεχές φράγμα, είναι στην πραγματικότητα ένα δίκτυο τειχών, τάφρων, και φυσικών οχυρικών χαρακτηριστικών που χτίστηκαν, ξαναχτίστηκαν, και επεκτείθηκαν σε πολλές δυναστείες σε ένα διάστημα δύο χιλιετιών.
Η θεμελιώδης λειτουργία του Τείχους ήταν στρατιωτική: αποτροπή και άμυνα από νομάδες ομάδες της ευρασιατικής στέπας—Χιόνγνου, Μογγόλους, και άλλους—που περιοδικά εκτελούσαν επιδρομές σε εγκατεστημένες γεωργικές κοινωνίες. Πύργοι φρουράς επέτρεψαν γρήγορη επικοινωνία μέσω καπνών σημάτων, σημαίων, και φωτεινών πυρσών. Στρατιωτικά καταστήματα μπορούσαν να κινητοποιηθούν γρήγορα κατά μήκος του μήκους του τείχους. Η δομή μετέτρεψε το μετώπο της στέπας από ένα πόroso σύνορο σε μια ελεγχόμενη ζώνη.
Το Τείχος διευκόλυνε τον έλεγχο συνόρων και τον ρυθμισμό εμπορίου κατά μήκος της Οδού Ιδιών, επιτρέποντας στις αρχές να φορολογούν εμπορεύματα και να παρακολουθούν κινήσεις. Υπηρετούσε ως δρόμος μεταφοράς για στρατιώτες και προμήθειες σε δύσκολο εδάφος. Ίσως το πιο σημαντικό, γίνεται ένα ισχυρό σύμβολο της ενότητας της κινεζικής πολιτιστικής, της μηχανολογικής ικανότητας, και της αυτοκρατορικής εξουσίας—μια ψυχολογική граница μεταξύ «πολιτισμένης» γεωργικής κοινωνίας και «βαρβαρικών» νομάδων κόσμων.
Στρατιωτικά, το Τείχος ήταν διαπερατό—αποφασισμένοι εισβολείς το παραβίασαν επανειλημμένα, συμπεριλαμβανομένων των Μογγόλων που ίδρυσαν τη Δυναστεία Γιουάν (1271–1368). Ωστόσο, αυξήθηκε το κόστος εισβολής, επιβραδύνθηκαν στρατοί, και παρείχε προειδοποίηση. Σήμερα, η UNESCO το αναγνωρίζει ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Αν και μόνο τμήματα διατηρούνται καλά, το Μεγάλο Τείχος διαμένει ως η αναγνωρίσιμη μεγαλύτερη μάρκα της Κίνας και ως μαρτύριο συνεπούς συλλογικής προσπάθειας σε αιώνες.
