Οι επαναλαμβανόμενες καπνίδες της Σιγκαπούρης — σοβαρότερες το 1997, 2013, 2015, 2019 — προέρχονται από συνδυασμό περιφερειακών πρακτικών χρήσης γης και μετεωρολογικών συνθηκών. Η κατανόηση των οδηγών διευκρινίζει γιατί αυτή η πόλη-κράτος, χωρίς εσωτερικές πηγές φωτιάς, υπέρχει διασυνοριακή ρύπανση.
Ινδονησία (Σουμάτρα, Καλιμάνταν) είναι ο κυρίαρχος συνεισφέρων. Κατά τις ξηρές εποχές (Ιουν–Οκτ, μερικές φορές Φεβ–Απρ), η κόψιμο-και-κάψιμο εκκαθάριση για ελαιόκαρπο, χαρτοξύλο (ακακία) και μικρογεωργία αναφλεγτεί τεράστιες περιοχές. Η ξηρασία του πηλίνου εδάφους κάνει τις φωτιές μόνιμες και καπνογενείς. Οι εκπομπές του 2015 ξεπέρασαν τις ημερήσιες εκπομπές της οικονομίας ΗΠΑ στην κορυφή.
Οι τροπικοί πηλινές εδάφοι αποθηκεύουν χιλιετίες άνθρακα. Όταν ξεραίνονται και καίγονται, καίγονται υπόγειος για μήνες, απελευθερώνοντας 10× περισσότερο υλικό ανά εκτάριο από δασικές πυρκαγιές. Η σβέση είναι εξαιρετικά δύσκολη. Το 2011 μόρατοριο και το Πραξικόρειο Αποκατάστασης Πηλινών (BRG) της Ινδονησίας έχουν επιβραδύνει αλλά δεν έχουν εξαλείψει τη μετατροπή.
Η πυκνή αστική κέλυφος ψηλών κτιρίων της Σιγκαπούρης μειώνει την κατακόρυφη αναμείξη. Το αστρικό νησί ζέστης αλλάζει την τοπική κυκλοφορία. Κατά καπνίδες, το όριο συνόλου κατακερματίζεται, συγκεντρώνοντας ρύπους στο επίπεδο ανάσας.
Αποκατάσταση πηλινών εδαφών, πολιτικές μη-κάψιμο, δορυφορική παρακολούθηση (GFW, Sentinel), και εταιρικές δέσμευσεις NDPE (No Deforestation, No Peat, No Exploitation) έχουν μειώσει τη συχνότητα. Αλλά η κλιματική αλλαγή (πιο ακραία Ελ Νίνιο) και η ζήτηση εμπορευμάτων διατηρούν ψηλό τον κίνδυνο.