Το ιαπωνικό σκαθάρι (Popillia japonica) είναι, όπως υποδηλώνει το όνομά του, ιθαγενές στην Ιαπωνία—συγκεκριμένα στα κύρια νησιά Χονσού, Χοκκάιντό, Κιούσου και Σικοκού. Στην πατρίδα του, υπάρχει σε οικολογική ισορροπία, ελεγχόμενο από φυσικούς εχθρούς (παράσιτες σφίκες, μύγες), παθήσεις και ανταγωνιστικά θθενικά ζώα.
Τα ιαπωνικά σκαθάρια κατοικούν κήπους, δάση και λιβάδια σε όλο τον αρχιπέλαγο. Τρέφουν πάνω από 300 είδη φυτών αλλά σπάνια φτάνουν στο επίπεδο ζιζάνιας λόγω φυσικών εχθρών όπως η μύγα winsome (Istocheta aldrichi) και η παράσιτη σφίκα Tiphia vernalis. Οι ιαπωνικοί κηπουροί μπορεί να τις παρατηρούν, αλλά δεν είναι σημαντικό γεωργικό πρόβλημα.
Παρασύρθηκαν στην Νιου Τζέρσι (ΗΠΑ) περικύκλως το 1916—πιθανώς σε αποστολές βολβών ίριδας—το σκαθάρι εξέσπασε σε όλη την ανατολική Βόρεια Αμερική. Χωρίς τους συγχρονισμένους ελεγκτές του, έγινε καταστροφικός εχθρός τριγλίων, σταφυλών, καλαμποκιών, σόγια και χλόης, προκαλώντας δισεκατομμύρια ετήσιους ζημιές. Έφτασε από τότε σε μέρη της Ευρώπης (Αζόρες, Ιταλία, Ελβετία) και Ρωσίας.
Το «ιαπωνικό σκαθάρι» είναι ζιζάνια έξω από την Ιαπωνία. Στην ιθαγενή του περιοχή, είναι απλώς ένα άλλο σκαθάρι. Αυτό επιδεικνύει την «υπόθεση απελευθέρωσης εχθρών»—οι εισβάλλοντες είδη ευδοκιμούν ακριβώς επειδή έχουν ξεφύγει από τους φυσικούς τους εχθρούς.
