Η επιλογή της Κάνμπераς ως πρωτεύουσας της Αυστραλίας ήταν το αποτέλεσμα μιας προφανούς, πολυδιάστασης συμβιβασμός μετά τη ομοσπονδία των εξαποικιών το 1901.
Διαμαρτυρία ανταγωνισμός μεταξύ Σίδνεϊ και Μελβούρνης — των δύο μεγαλύτερων πόλεων — απειλούσε να paralyzed τη διακυβέρνηση του νέου έθνους. Το Σύνταγμα διέταξε την πρωτεύουσα να είναι στη Νέα Νότια Ουαλία αλλά τουλάχιστον 100 μίλια από τη Σίδνεϊ. Η Κάνμπερα, περίπου 300 χλμ εσωτερικά από τον Ειρηνικό, ικανοποίησε αυτό ενώ ήταν περίπου ισοαποστασιακή από τους δύο αντιπάλους.
Η επιλογή ενός καινούργιου τόπου άφησε την προτίμηση οποιασδήποτε ήδη καθιερωμένης μητρόπολης, συμβολίζοντας την εθνική ενότητα πέρα από την περιφερειακή ζηλοτυπία.
Διεθνής διαγωνισμός το 1912 κέρδισε ο αμερικανός αρχιτέκτονας Walter Burley Griffin, των οποίων το σχέδιο «πόλις κήπου» — με γεωμετρικούς άξονες, αφθονούς πάρκους, και κεντρική λίμνη — ενσώματωσε προοδευτικά αστικά ιδεалы.
Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δημιούργησε την Αυστραλιακή Εδαφική Έκταση Πρωτεύουσας (ACT) ειδικά για την πρωτεύουσα, αποκτώντας εκτεταμένα βοσκητικά εδάφη χωρίς μετατόπιση σημαντικών αποικιών.
Η απουσία υπάρχουσας υποδομής επέτρεψε στους σχεδιαστές να χτίσουν μια 목적-προσαρμοσμένη πρωτεύουσα από το μηδέν — κοινοβούλιο, υπουργεία, καταλύματα, και удобства — όλα ενσωματωμένα στη οραματική του Griffin.
Ως έδρα του ομοσπονδιακού κοινοβουλίου, του Ανώτατου Δικαστηρίου, και της δημόσιας υπηρεσίας, η Κάνμπερα γρήγορα έγινε κόμβος απασχόλησης, εξασφαλίζοντας την ανάπτυξη και τη σταθερότητά της.
Σήμερα, η Κάνμπερα στέκεται ως μια σχεδιασμένη, πράσινη, και θεσπιασμένα πολιτική πρωτεύουσα — γεννημένη από συμβιβασμό, σχήματισμένη από οραμα.
