Οι μεγάλες πόλεις της Αυστραλίας—Σίδνεϊ, Μελβούρνη, Μπριζβέιν, Πέρτη, Αδελαΐδα—κολλάνε όλοι στην ακτή. Το τεράστιο εσωτερικό (το Outback) παραμένει αραιά κατοικημένο. Έξι αλληλεπικαλυπτόμενοι παράγοντες εξηγούν το γιατί:
Αριδές/ημιαριδές ζώνες κυριαρχούν. Καλοκαιρινές θερμοκρασίες ξεπερνούν τακτικά 45°C (113°F); η βροχόπτωση είναι σπάνια και απρόβλεπτη.
Επιφανειακό νερό είναι σχεδόν απόντο. Υπογειακό νερό (Μεγάλο Αρτεσιανό Λεκάνη) υπάρχει αλλά είναι πεπερασμένο, συχνά άλμυρο, και ακριβό στην εξόρυξη. Οι ακτοπολεις υδρεύονται από αξιόπιστα συστήματα ποταμών και φραγμάτων.
Η αποικιοποίηση ξεκίνησε από ακτοπολεις λιμάνια (Σίδνεϊ 1788, Χόμπαρτ 1804, κ.λπ.). Η εσωτερική εξερεύνηση ήρθε αργότερα, αποκαλύπτοντας εχθρικά περιβάλλοντα για γεωργία. Οι ακτοπολεις πρωτεύουσες έγιναν διοικητικά/εμπορικά άγκυρα· το εσωτερικό δεν ξεπέρασε ποτέ.
Η κατασκευή εσωτερικών πόλεων απαιτεί τεράστια υποδομή (αγωγοί νερού, ενέργεια, μεταφορές) με περιορισμένη οικονομική απόδοση. Ορυχτάδες πόλεις (π.χ. Καλγουρίλι, Μουντ Ίσα) υπάρχουν αλλά παραμένουν μικρές, εξαρτημένες από εταιρείες, και κυκλικές.
Αποστάσεις, γεωμορφολογία, και κλίμα κάνουν οδούς/σίδηρο ακριβή στην κατασκευή και συντήρηση. Το Ινντιαν Πασίφικ και το Γκαν τρέν διασχίζουν την ηπειρο αλλά εξυπηρετούν φόρτωση/τουρισμό—όχι καθημερινή μετακίνηση.
Απομόνωση, ακραία ζέστη, περιορισμένες υπηρεσίες (υγεία, εκπαίδευση, λιανικά), και λίγες δουλειές αποτρέπουν μόνιμη εγκατάσταση. Η εργασία fly-in-fly-out (FIFO) κυριαρχεί στους τομείς πόρων.
Η κλιματική αλλαγή μπορεί να επιδεινώσει την οικιστικότητα του εσωτερικού. Για τώρα, η Αυστραλία παραμένει ακτοπολεις χώρα ανάγκης.
