Το 1947, η πλειοψηφία των ιταλικών μετανάστων διάσχισε τον Ατλαντικό τον ίδιο τρόπο που είχαν κάνει οι πρόγονοί τους για δεκαετίες: πόσω. Αλλά η μεταπολεμική εποχή σήμανε και την αέρα της διαταλαντικής αεροπορικής μεταφοράς — μια επιλογή διαθέσιμη μόνο στους πλούσιους λίγους.
Σκοπικά κατασκευασμένα λιμενικά πλοία κυρίαρχον τη διαδρομή. Το ταξίδι από ιταλικές λιμένες (Γένοβα, Νάπολη, Τριέστη) στη Νέα Υόρκη διαρκούσε 7–14 ημέρες, ανάλογα με το πλοίο, τη διαδρομή και τον καιρό. Τρία θρυλικά πλοία εξυπηρέτησαν αυτόν τον κόλπο:
Τα liners προσέφεραν κατατεθειμένα κατά τάξεις διαμερίσματα: steerage/τρίτη τάξη για τους περισσότερους μετανάστες (κοιτώνες, βασικά γεύματα), τουριστική/καμπίν τάξη για μεσαίων εισοδήματα, και πρώτη τάξη για τους εύπορους.
Κάποιοι μετανάστες κράτησαν θέση σε φορτηγά που μεταφέρουν περιορισμένους επιβάτες. Ήταν πιο αργά (2–4 εβδομάδες), απλά και φθηνότερα — συχνά το μισό του λιμενικού πλοίου. Καμία διασκέδαση, κοινές εγκαταστάσεις, γεύματα με το πλήρωμα. Πραγματική επιλογή για όσους είχαν περισσότερο χρόνο από χρήματα.
Εμπορικές διαταλαντικές πτήσεις υπήρξαν το 1947 (Pan Am, TWA, BOAC) χρησιμοποιώντας αεροπλάνα όπως το Lockheed Constellation ή Boeing 314 Clipper. Χρόνος πτήσης: 14–20+ ώρες με πολλαπλές στάσεις (Αζόρες, Λισαβόνα, Σάννον, Γάντερ). Κόστος: $400–$600+ μονόδρομο — ισοδύναμο με $5.500–$8.500 σήμερα. Μόνο πλούσιοι Ιταλοί, επιχειρηματίες ή αυτοί με επείγουσες ανάγκες πετούσαν. Η τυπική μετανάστευση οικογένεια απλώς δεν μπορούσε να το επιβαρυνθεί.
Μέσα στα πρώτα 1950, ταχύτερα, πιεσμένα αεροπλάνα (DC-6, βελτιώσεις Constellation) μειώθηκαν χρόνοι και κόστος. Η εποχή του στίλβους (1958 και μετά) στέρησε περαιτέρω τις τιμές. Αλλά το 1947, το ωκεανικό liner — μεγαλοπρεπές, αργό και πολυσύρτο — παρέμεινε η γέφυρα του μετανάστη στην Αμερική.
