Οι δέλτες—όπου οι ποτάμιοι συναντώνται σταθερό νερό και αποθέτουν το φορτίο αποθεμάτων τους—καλύπτουν ~1% της χερσαίας επιφάνειας της Γης αλλά υποστηρίζουν >500 εκατ. ανθρώπους. Η αξία τους βασιστεί σε πέντε στήλες:
Η ετήσια αποθέση φέτας δημιουργεί βαθιά, γονίμους αλλουβιακούς εδάφους. Το τρίγωνο του Νείλου τρέφει την Αίγυπτο· το τρίγωνο του Μέχονγκ είναι το ρυζοκομικό της Βιετνάμ· το τρίγωνο του Μισισιπί οδηγεί τις εξαγωγές σίτου Η.Π.Α. Η εντατική, πολυκαλλιεργητική γεωργία υποστηρίζει πυκνούς αγροτικούς πληθυσμούς.
Τα θρεπτικά πλούσια, ρηχά, προστατευμένα νερά είναι βρεφοκομικά ψαριών, γαρίδων, καβουριών, και μαλακίων. Το τρίγωνο του Μέχονγκ μόνο παράγει >2 εκατ. τόνους ψαριών/έτος. Η υδατοκαλλιέργεια (pangasius, γαρίδες) προσθέτει δισεκατομμύρια στην εξαγωγική αξία.
Τα δίκτυα διανομών παρέχουν φυσική πρόσβαση βαθύ νερό για ωκεανικά πλοία. Ρότερνταμ (Δέλτα Ρήν-Μαας-Σχελντ), Σάνγκαη (Δέλτα Γιάντζε), Νέα Όρλεανς (Δέλτα Μισισιπί), και Πορτ Κλανγκ (Δέλτα Κλανγκ) είναι παγκόσμιοι κόμβοι logistics.
Η αποθέση αποθεμάτων χτίζει φυσικούς φράκτους και υγρότοπους που απορροφούν κορυφές πλημμυρών. Η απώλεια υγρότοπων του τριγώνου Μισισιπί (2.000+ τετρ. μίλια από 1930) αυξάνει απευθείας την καταστροφή του Κατρίνα. Η αποκατάσταση δέλτων είναι τώρα προτεραιότητα προσαρμογής κλίματος.
Οι δέλτες φιλοξενούν μοναδικές εικοτόπους: φραγμιές (Σουντάρμπανς—το μεγαλύτερο στη Γη), γλυκινερά υγρότοποι, παροδικές πλάκες. Υποστηρίζουν μετανάστευση πουλιών, απειλούμενα θηλαστικά (τίγρης βεγγαλίας, δελφίνι Ιραουάδι), και ενδημικά φυτά. Πολλά είναι τόποι Ramsar ή βιοσφαιρικά αποθεματα UNESCO.
Οι δέλτες καταδύονται και συνωθούνται λόγω: ανωτέρω φράγματα που πιάγουν αποθέματα, εκμετάλλευση υπόγειου νερού/πετρελαίου προκαλώντας υποδύσεις, αύξηση επιπέδου θαλάσσης, και καναλισμός. Χωρίς ολοκληρωμένη διαχείριση αποθεμάτων, πολλές μπορεί να γίνουν ακατοικήσιμες έως το 2100.
