Η κλείσιμο του λιμένα της Βοστώνης το 1774 καταστρέφει μια εμπορευματική εξαρτημένη οικονομία. Έμποροι, τεχνίτες και εργάτες χάνουν τα απολύμαντά τους τη νύχτα, δημιουργώντας ευρεία δυσκολία και βίστηξη.
Οι οικισμένοι βλέπουν την πράξη ως συλλογική τιμωρία για το Τσάι της Βοστώνης, παραβιάζοντας τα δικαιώματά τους ως βρετανικά υπηκόους. Η αντίσταση σκληρύνεται και οι ριζοσπαστικές φωνές κερδίζουν έδαφος.
Γειτονικές οικισμοί στέλνουν τροφή, χρήματα και προμήθειες στη Βοστώνη, σφυρίζοντας αίσθημα κοινής παρεξήγησης που ξεπερνά τις περιφερειακές διαφορές.
Η κρίση κίνησε την Πρώτη Συνέλευση Ηπειρωτικών (1774), όπου οι οικισμοί συντονίσαν την αντίσταση—θεμελιώνοντας το έδαφος για ενωμένη δράση.
Μετριοπαθείς όπως ο Τζον Αδάμς συμπέρασαν ότι η συμφιλίωση ήταν αδύνατη, μετατοπίζοντας προς την ανεξαρτησία.
Το πάθος της πόλης την έκανε φάρο αντίστασης, φιλοξενώντας καθοριστικά γεγονότα όπως η Σφαγή της Βοστώνης και η Μάχη του Bunker Hill.
