Η Κίνηση Καθαρού Τρένου (1970s–1990s) είδε πολίτες της NYC να καθαρίζουν εθελοντικά βαγόνια μετρό—από πλήρη ξανάβαψη έως καθαρισμό επιπέδου σταθμού. Σε αντίθεση με την κουλτούρα graffiti, ήταν συχνά υποστηριζόμενη από συνδικαλισμούς εργατών μετρό, αντανακλώντας πολιτική επιθυμία για τάξη μέσα σε χρηματοοικονομική κρίση και αυξανόμενη εγκληματικότητα. Η κίνηση υπενθυμίζει τάσεις μεταξύ αυτοέκφρασης, δημόσιου χώρου και θεσμικής αμελείας, σβήνοντας καθώς το MTA υιοθέτησε επαγγελματικό καθαρισμό και μέτρα κατά graffiti στα 1990s.
