Οι γέφυρες και οι σήραγγες είναι μηχανικές λύσεις σε ένα καθολικό πρόβλημα: πώς να διαβιβαστεί κανείς εμπόδια—ποταμοί, φαράγγια, δρόμοι, σιδηρόδρομοι—χωρίς να διαταράξει τη ροή ανθρώπων, οχημάτων ή της ίδιας της φύσης.
Οι γέφυρες ξεπερνούν ναυσιπλεύσιμους ποταμούς (Γκόλδεν Γκέιτ, Γέφυρα Τάουερ) ενώ οι σήραγγες βυθίζονται κάτω από φόρτιους λιμεναρχιακούς δρόμους (Στενό της Μάγχης, Τοκυώ Μπέι Ακουα-Λάιν) για να αποφύγουν τον εμποδισμό της ναυτιλιακής κυκλοφορίας.
Υψηλές γέφυρες (Βιαδούκτ Μιγιό, Γέφυρα Σίντου Ριβερ) πηδάνε πέρα από βαθιές κοιλάδες, μειώνοντας την απόσταση ταξιδιού και αποφεύγοντας απότομες κατεβάσεις.
Διαβαθμισμένες διασταυρώσεις (υπερδρόμια/υποδρόμια) διατηρούν τη διασταυρούμενη κίνηση ρευστή. Σηραγγές μετρό περνούν υπό πυκνές πόλεις. Γέφυρες πεζών και υπογεία διασταυρώσεις ανασυνδέουν γειτονιές που διαιρέθηκαν από αυτοκινητόδρομους.
Γέφυρες σιδηροδρόμου-επάνω-από-δρόμο ή δρόμου-επάνω-από-σιδηρόδρομο εξαλείψουν επικίνδυνες ισοβάθμιες διασταυρώσεις. Ταχύτατα τρένα συχνά χρησιμοποιούν σήραγγες για να διατηρήσουν ευθείς, ίσιες γραμμές μέσω βουνών.
Από μια λεπτεινή γέφυρα πεζών πάνω από ρέμα έως μια 50 χλμ υποθαλασσινή σήραγγα, κάθε δομή αντιπροσωπεύει μια διαπραγμάτευση μεταξύ ανθρώπινης κινούμενης και του φυσικού κόσμου.
