Ο Λουί Σακάρ επέλεξε το Τέξας για το Holes (1998) με σκόπιμο λογοτεχνικό σκοπό:
Η βίαια, ξηρά καύσωνα της Δυτικής Τέξας—αδιέξοδος ήλιος, σπάνιο νερό, θερμοκρασίες πάνω από 100°F—κάνουν το ίδιο το περιβάλλον έναν τιμωρητικό χαρακτήρα. Το σκάψιμο 5×5 ποδιών οπών καθημερινά σε τέτοιες συνθήκες υλοποιεί τα θέματα της αντοχής και της θεσμικής βιασύνης του μυθιστορήματος.
Το Τέξας προσφέρει έρημο (η ξηρασμένη λίμνη), βουνά (God's Thumb), πεδιάδες και φαράγγια φλεβαρρagaiών—όλα μέσα σε λογική απόσταση. Αυτό επέτρεψε στον Σακάρ να σκηνώσει τις παράλληλες αφηγήσεις (Camp Green Lake, 1800s Λετονία, 1880s Green Lake) σε ένα ενιαίο, συνεκτικό τοπίο.
Το Τέξας φέρει ισχυρά αμερικανικά αρχέτυπα: συνθημική δικαιοσύνη (Texas Rangers), το Αλάμο (θυσία/θρύλος), μύθοι ληστών και ρατσιστικές ιεραρχίες. Ο Σακάρ τους υποβιβάζει—το Camp Green Lake είναι φθαρμένο κέντρο ανήλικων, όχι φρούριο δικαιοσύνης· ο "νόμος" (Διευθύντρια, Αστυνομικός) είναι εγκληματίας. Το τοπίο ενισχύει τον ερωτηματισμό του μυθιστορήματος για την τιμωρία, την απολύτρωση και την ιστορική αλήθεια.
Η ιστορία του Τέξας—Ισπανικές μισσίες, Μεξικανική περίοδος, Αγγλοσυĝιkolήσεις, Εμφύλιος Πόλεμος, Ανακατασκευή, Jim Crow—παρέχει ένα παλίμψηστο για τις αλληλεπικαλυπτόμενες χρονικές γραμμές του βιβλίου (Kissin' Kate Barlow, Sam the Onion Man, Elya Yelnats στη Λετονία). Η γη κρύβει μυστικά, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Το Τέξας είναι εικονικό και quenοστο για τους αμερικανούς αναγνώστες, εδαφίζοντας τη φαβοειδή πλοκή σε μια αναγνωρίσιμη πραγματικότητα. Το τοπίο νιώθει αυθεντικό, όχι φανταστικό, κάνοντας τα μαγικορεαλιστικά στοιχεία (η κατάρα, τα κρεμμύδια, οι σαύρες) πιο ηχηρικά.
Ο Σακάρ, κάτοικος Τέξας (Όστιν) τότε, έγραψε και από έμπειρη γνώση του τοπίου και του πολιτισμού.
