Τα μεσογειακά φυλλορριφώς δάση ευδοκιμούν σε ζώνες μεσογειακού πλάτους (περίπου 23°–66° Β/Ν) όπου συμβαίνουν τέσσεριςISTINCT εποχές — ζεστά καλοκαίρια, κρύα χειμώνα και μέτρια βροχόπτωση (75–150 cm/έτος). Τα δέντρα ρίχνουν τα φύλλα ετησίως για να επιβιώσουν την ξηρασία και το κρύο του χειμώνα. Οι κύριες παγκόσμιες περιοχές περιλαμβάνουν:
Εκτεταμένα σε Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη — Γαλλία, Γερμανία, Πολωνία, Λευκορωσία, Ουκρανία, Δυτική Ρωσία. Διαχειριζόμενα έντονα για αιώνες· υπολείμματα πρωτότυπων δασών παραμένουν στη Białowieża (Πολωνία/Λευκορωσία). Κυρίαρχα: οξυδρυτές, δρυς, καρπινιά.
Πλούσια, ποικίλα δάση στη Βορειοανατολική Κίνα, Κορέα, Ιαπωνία και Ρωσικό'Extrême-Orient. Υψηλή ενδημικότητα. Κυρίαρχα: δρυς, αχέρες, πτελέα, τίλια, με μοναδικά είδη όπως το κορεατικό πεύκο.
Δάση Valdivian και Magellanic της Χιλής και Αργεντινής (και περιθώρια Βραζιλίας). Nicht строго μεσογειακά φυλλορριφώς — πολλά είναι φυλλοκράτητα ή μικτά — αλλά περιλαμβάνουν φυλλορριφώς είδη Nothofagus (νοτιά οξυδρυτές).
Μικρές ζώνες φυλλορριφώδους Nothofagus δάσους στο Νησί Νότου, κυρίως σε ξηρότερα, ανατολικά πεδιάδα σκιᾶς βροχής.
Όλες αυτές οι περιοχές μοιράζονται την προσαρμογή: απορρίψης φύλλων το φθινόπωρο για συντήρηση νερού και ενέργειας κατά τις αναγοναίες εποχές.
