Αντίθετα με την κοινή πεποίθηση, οι ψύλλες κατοικούν ερημικά περιβάλλοντα. Αν και οι ψύλλες ευδοκιμούν συνήθως σε ζεστά, υγρά συνθήκες, αρκετά είδη έχουν εξελιχθεί με εντυπωσιακές προσαρμογές για ξηρά επιβίωση. Η ανατολική ψύλλα ποντικιού (Xenopsylla cheopis), ιστορικά διάσημη ως μεταφορέας λοίμου, κατοικεί συνήθως αμμωδείς ερημικές περιοχές ανά την Βόρεια Αμερική, Αφρική και Μέση Ανατολή.
Οι ερημικές ψύλλες διαθέτουν ειδικευμένους φυσιολογικούς μηχανισμούς: ενισχυμένη διατήρηση νερού μέσω μειωμένης διαπυρηνότητας χιτώνας, ικανότητα εισόδου σε ανενεργή κατάσταση κατά την ακραία ξηρασία, και ευέλικτες προτιμήσεις ξενίων που περιλαμβάνουν ερπετά, ροδέντια και άλλα ερημικά-αποδομένα θηλαστικά. Οι κύκλοι ζωής τους συγχρονίζονται συχνά με τη διαθεσιμότητα ξενίων και τις εποχιακές υγρότητες.
Αυτές οι προσαρμογές επιτρέπουν στις ψύλλες να επιβιώσουν σε περιβάλλοντα όπου η υγρασία σπάνια ξεπερνά το 20% και οι θερμοκρασίες κυμαίνονται δραματικά. Η έρευνα δείχνει ότι οι πληθυσμοί ερημικών ψύλλων μπορούν να παραμείνουν ζωντανοί για εκτεταμένες περιόδους χωρίς αιματικά γεύματα, εμφανιζόμενα γρήγορα όταν εμφανίζονται ξενία. Αυτή η ανθεκτικότητα τις καθιστά τόσο οικολογικά σημαντικά ως παράγοντες ερημικών τρωφικών δικτύων όσο και ιατρικά σχετικές ως πιθανούς μεταφορείς ασθενειών σε ξηρές περιοχές παγκοσμίως.
