Το Όρος Έβερεστ (8.848 μ. / 29.032 π.) εκτείνεται σε κατακόρυφο οικολογικό γκραδιέντο που αντιπροσωπεύει ταξίδι από πόλο σε ισημερινό. καθώς η υψόμετρος αυξάνεται, η θερμοκρασία πέφτει ~6,5°C ανά 1.000 μ., μεταμορφώνοντας τη βλάστηση σε διακριτές ζώνες.
Ύλες δράσεις δρῦς, σφένδαμνος, ροδοδένδρον, ελάτη, πεύκη, τσουγιά. Πλούσιο υποδάση παπαράδες, μούχια, και αγριά λουλούδια. Σπίτι για ασιατική μαύρη αρκούδα, ερυθρά πάντα, μονάχι ελάφι, και ποικίλα πουλιά.
Κυρίαρχα είδη μεταβάλλονται σε φελά, κέδρος, μπλε πεύκη, και νάνος ροδοδένδρον. Τα δέντρα γίνονται νάνα (krummholz) κοντά στο δασικό όριο. Οικισμός για ιμαλαϊκό ταάρ, αίματο φασιανό, και χιονιάλεο πάρδαλη (ανώτερο εύρος).
Χωρίς δέντρα ζώνη ανθεκτικών χορτών, σκούπιων, φυτών μαξιλαριών, και καταπληκτικά καλοκαιρινά αγριά λουλούδια (πριμούλες, γεντιανές, εντελβέις). Φαρμακευτικά βότανα (γιαρσαγκούμπα) συλλέγονται εδώ. Βόσκημα για μπλε πρόβατα, ιμαλαϊκό μαρμότα.
Σπάνια, εξαιρετικά εξειδικευμένη ζωή: λειχήνες, μούχια, φυτόπλαγκτον, και λίγα αγγειακόδεις φυτά (π.χ. Saussurea gnaphalodes στα 6.000+ μ.). Έκτακτη UV, ξηραίνοντες άνεμοι, κύκλοι παγώματος-διάλυσης. Μικροβιακές κοινότητες στο χιόνι.
Κανένα αγγειακόδεις φυτό. Παγετώνες, σεράκια, βραχοειδείς φάσεις. Μόνο εξτρεμόφιλα μικροοργανισμοί και ανεμοφόρικα σπόρα. Η "Ζώνη Θανάτου" (>8.000 μ.) όπου η ανθρώπινη φυσιολογία αποτυγχάνει χωρίς συμπληρωματικό οξυγόνο.
Αυτή η κατακόρυφη συμπίεση βιότοπων κάνει το Έβερεστ ζωντανό εργαστήριο για κλιματική αλλαγή: δασικά όρια ανεβαίνουν, παγετώνες υποχωρούν, και είδη μετανάστευση ανώτερα – μέχρι να μην υπάρχει πουθενά ψηλότερα να πάει.
