Η άνοδος στο Mount Everest (8.848 m) δεν είναι μονή ώθηση αλλά εβδομαδιαία, σταδιακή άνοδος. Πολλαπλοί καταφύγιοι είναι απαραίτητοι για φυσιολογικούς, λογιστικούς, και λόγους ασφαλείας.
Πάνω από 5.500 m, το σώμα δεν μπορεί να προσαρμοστεί γρήγορα. Οι ορειβάτες ακολουθούν μια «κλιμακώνουν ψηλά, κοιμούνται χαμηλά» περιστροφή: ανεβαίνουν σε υψηλότερο καταφύγιο, μένουν λίγες ώρες, μετά κατεβαίνουν σε χαμηλότερο για να κοιμηθούν. Αυτό διεγείρει την παραγωγή ερυθρών αιμοσφαιρίων και ρυθμίζει την αναπνοή. Σταθερά καταφύγια σε προοδευτικά υψώματα κάνουν αυτό το πρωτόκολλο δυνατό.
Βρίσκεται στον παγετώνα Khumbu (πλευρά Νεπάλ), αυτό είναι το κεντρικό γραφείο αποστολής: τέντα, φαγητό, ιατρικά, επικοινωνίες, και αποθήκευση εξοπλισμού. Οι ομάδες διαμένουν εβδομάδες εδώ πριν κινούνται πάνω.
Τοποθετημένο πάνω από τον विश्वासघατικό Khumbu Icefall. Συχνά χρησιμοποιείται από Sherpas ως σημείο στήριξης για μεταφορά φορτίων.
Στο Western Cwm, ευρύ παιγνιώδες κοιλάδα κάτω από την πλάτη Lhotse. Κύριος αποθέσεις οξυγόνου, τροφής, και καυσίμων. Κύριος κεντρικός προσαρμογής.
Σε απότομο, παγωμένο κλίμα. Στενοχωρημένο, εκτεθειμένο, και στο όριο της «Ζώνης Θανάτου». Χρησιμοποιείται για τελική προσαρμογή πριν την ώθηση κορυφής.
Το τελευταίο καταφύγιο πριν την κορυφή. Οι ορειβάτες φθάνουν, ξεκουράζονται 6–12 ώρες σε συμπληρωματικό οξυγόνο, μετά ξεκινούν την 8–12 ωρη προσπάθεια κορυφής περίπου μεσάνυχτα.
North Col (Καταφύγιο 1, ~7.000 m) → Καταφύγιο 2 (~7.500 m) → Καταφύγιο 3 (~8.300 m) → Κορυφή. Διαφορετική διαδρομή, ίδια λογική πολλαπλών καταφυγίων.
Χωρίς αυτή την κλιμακιά καταφυγίων, το φυσιολογικό άλμα από Βασικό Καταφύγιο στην κορυφή θα ήταν θανατηφόρο για σχεδόν όλους τους ορειβάτες.
