Το σκληρό περιβάλλον της Αραβικής Χερσονήσου ήταν ο πρωταρχικός οδήγος της νομαδικής διαβίωσης των Μπαντούινων. Η ξηρή κλίμα της περιοχής παρέχει ελάχιστη βροχόπτωση, καθιστώντας την εγκατεστημένη γεωργία σχεδόν αδύνατη. Τεράστιες έρημοι καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος της γης, αφήνοντας λίγο αροτérable έδαφος για καλλιέργειες. Συνεπώς, οι Μπαντούινοι έπρεπε να μετακινούνται συνεχώς για να βρουν βόσκημα για τα κτήνη τους: καμήλους, κατσίκια, και πρόβατα.
Οι εποχιακές ακραίες τιμές επίσης έπαιξαν ρόλο. Καυτερές καλοκαίρια και κρύα χειμώνες σημαίνουν ότι κανένα ενιαίο σημείο δεν μπορεί να παρέχει χέρσουλα χρόνο και πόρους. Αυτός ο εποχιακός ρυθμός ενίσχυσε την κινητή ύπαρξη, καθώς οι φυλές μετανάστευαν μεταξύ χειμερινών και θεριναϊκών κατασκηνώσεων.
Πέρα από τη γεωγραφία, ο πολιτισμός των Μπαντούινων την ίδια ευνοούσε την κίνηση. Η κοινωνία τους οργανωвалася γύρω από φυλετική συγγένεια και πιστότητα, η οποία φυσικά ενθάρρυνε την ομαδική μετακίνηση αντί για μόνιμη εγκατάσταση. Οι λεηλασίες και το εμπόριο ήταν ολοκληρωμένες οικονομικές δραστηριότητες, απαιτούν συχνές ταξιδιές για απόκτηση αγαθών, κτηνοτροφίας, και νέων εμπορικών εταίρων.
Η φιλοξενία ήταν ένας άλλος πολιτισμικός στήριγμα. Η παράδοση της υποδοχής ταξιδιωτών στα τέντα τους σήμαινε ότι οι κατασκηνώσεις Μπαντούινων ήταν συχνά τοποθετημένες κατά μήκος εμπορικών διαδρομών, διευκολύνοντας την κοινωνική ανταλλαγή και το εμπόριο. Αυτή η ανοιχτότητα ενίσχυσε περαιτέρω έναν τρόπο ζωής που κεντρωνόταν στη κίνηση και την προσαρμογή.
Ουσιαστικά, οι Μπαντούινοι έγιναν νομάδες λόγω ισχυρής αλληλεπίδρασης περιβαλλοντικής ανάγκης και πολιτιστικών αξιών. Το ανεπιτυχή έρημο τοπίο ανάγκασε την κίνηση για επιβίωση, ενώ οι φυλετικές παραδόσεις, το εμπόριο, οι λεηλασίες, και ένας βαθιά ριζωμένος κώδικας φιλοξενίας μετατρέψαν την ανάγκη αυτή σε διακριτικό, ανθεκτικό τρόπο ζωής.
