Τα πλημμυρικά πεδία —αυτά τα επίπεδα εδάφη που περιβάλλουν τους ποταμούς και πλημμυρίζουν περιοδικά— είναι από τα πιο πολύτιμα αλλά και υποτιμώμενα οικοσυστήματα της Γης. Μακριά από το να είναι «ξεπερασμένοι χώροι» που περιμένουν ανάπτυξη, παρέχουν κρίσιμες υπηρεσίες που προστατεύουν τις κοινότητες, διατηρούν τη βιοποικιλότητα και υποστηρίζουν τις οικονομίες.
Αποτρέψιμο πλημμυρών είναι η χαρακτηριστική υπηρεσία. Τα πλημμυρικά πεδία λειτουργούν ως φυσικά δεξαμενές, αποθηκεύοντας το feles υδωρ κατά τις ροές και απελευθερώνοντάς το αργά. Αυτό εξασθενεί τις κορυφές πλημμυρών, μειώνοντας τις κακοποιήσεις κατεύθυνσης. Οι πλημμυρές του Μισισίπι το 1993 εδειξαν καταστροφικά τι συμβαίνει όταν οι οχυρώσεις αποσυνδέουν τους ποταμούς από τα πλημμυρικά τους πεδία.
Επανεκκένωση εδαφικών υδάτων συμβαίνει καθώς το υδωρ της πλημμυράς διεισδύει μέσω των διαπερατών εδαφών του πλημμυρικού πεδίου, αναπληρώνοντας τα υδροφορέοντες στρώματα που εφοδιάζουν πόσιμο νερό και άρδευση.
Διατήρηση ιλuvialών και θρεπτικών στοιχείων βελτιώνει την ποιότητα του νερού. Τα πλημμυρικά πεδία παγιδεύουν ιλuvialά και απορροφούν άζωτο/φώσφορο, μειώνοντας την υποθρεπτικότητα κατεύθυνσης και εκτελώντας τη διάρκεια ζωής των ταμιευτηρίων.
Καύσιμα βιοποικιλότητας —τα πλημμυρικά πεδία υποστηρίζουν αναλογικά πλούσια είδη. Οι εποχιακές υγρότοποι αναπαράγουν αμφίβια και υδατοπετεινούς· τα οχθώδη δάση φιλοξενούν μετανάστευση πτηνών· τα ψάρια αναπαράγουν στα κανάλια πλημμυρικών πεδίων.
Γεωργία ευδοκιμεί στην ευγένεια των πλημμυρικών πεδίων —τα θρεπτικά ιλuvialά δημιουργούν μερικές από τις πιο παραγωγικές γεωργικές εκτάσεις του κόσμου (δέλτα του Νείλου, κοιλάδα του Μισισίπι, δέλτα του Μεκκόνγης).
Αναψυχή και τουρισμός —αλιεία, βαρκάρισμα, παρατήρηση πτηνών, πεζοπορία— παράγουν σημαντικά έσοδα.
Πολιτιστική κληρονομιά —πολλά αρχαιολογικά μνημεία και πολιτιστικά τοπία των ιθαγενών καταλαμβάνουν πλημμυρικά πεδία, διατηρώντας την ανθρώπινη ιστορία.
Η αποτελεσματική διαχείριση πλημμυρικών πεδίων ισορροπεί χρήση και προστασία: περιορισμός πυκνής ανάπτυξης σε ζώνες υψηλού κινδύνου, διατήρηση φυσικής αποθήκευσης πλημμυρών, εφαρμογή στρατηγικών «συμμονίας με το νερό» (πάρκα πλημμυρίσιμα, υψωμένες κατασκευές) και αποκατάσταση διαβαθμισμένων λειτουργιών πλημμυρικών πεδίων. Η κλιματική αλλαγή, με τις επιδεινούμενες ακραίες βροχοπτώσεις, κάνει αυτή την ισορροπία πιο επείγουσα από ποτέ.
