Το Εθνικό Πάρκο Σέκοια φέρει το όνομα των πιο διάσημων κατοίκων του: Sequoiadendron giganteum, η γιγάντεια σέκοια. Αυτά τα δέντρα—οι πιό μαζικοί ζωντανοί οργανισμοί της Γης—υπάρχουν φυσικά μόνο σε μια στενή ζώνη 260 μιλίων στα δυτικά πλάγια της Σιέρα Νεβάδα, μεταξύ 4.500-7.500 πόδι υψόμετρου. Το πάρκο υπάρχει χάρη σε αυτά.
Οι Ευρωπαίοι-αμερικανοί «ανακάλυψαν» τις γιγάντειες σέκοιες το 1852 (Α.Τ. Ντάουντ στο δάσος Καλαβεράς). Το γένος Sequoia ονομάστηκε από τον αυστριακό βοτανικό Στεφάν Εντλίνχερ το 1847—τιμώντας τον Σεκογιά (ᏍᏏᏉᏯ), τον χεροκί χρυσοχόο που δημιούργησε το συλλαβικό των Τσερόκι. Ο Εντλίνχερ θαύμασε την πνευματική επίτευξη του Σεκογιά· η μεγαλειότητα του δέντρου φαινόταν κατάλληλη ομώνυμη. Το ονομαστικό είδους giganteum ήρθε αργότερα.
Οι γιγάντειες σέκοιες απαιτούν ακριβές κλιματικό περιβάλλον: κρύους, υγρούς χειμώνες (χιόνι για νερό); ξηρούς καλοκαίριες (φωτιά για άνοιγμα κώνων/σπόρους); βαθιά, καλά αποστραγγισμένα γρανιτώδη εδάφη· 5.000-7.000 πόδια υψόμετρο. Η κλιματική αλλαγή απειλεί αυτή τη νίσια — μειωμένος χιονισμός, αυξημένη σοβαρότητα πυρκαγιάς, θερμικός 스트ες.
Το πάρκο προστατεύει 404.064 εκτάρια που καλύπτουν 13.000 πόδια κατακόρυφο εύρος — από κοιλάδες δρυτικών δασών (1.370 πόδια) έως τον Όρος Γουίτνεϊ (14.505 πόδια, ψηλότερο του αλληλοεπικαλυπτόμενου ΗΠΑ). Αλπείνες λίμνες, μαρμαρινά σπήλαια (Σπήλαιο Κρυστάλλου), φάραγγες που χάραξαν πλειστοκαινικοί παγετώνες, και 97% ορισμός άγριας φύσης.
Το Εθνικό Πάρκο Σέκοια δεν ονομάστηκε για ένα είδος δέντρου—ονομάστηκε από τα δέντρα. Αυτά είναι το τοπίο. Το πάρκο είναι η πρεσβεία τους.