Τα δέντρα βραζιλίας (Bertholletia excelsa) ομολογούν την αλληλεξάρτηση του δάσους βροχής, βασίζοντάς σε πολλά είδη για αναπαραγωγή, διατροφή και επιβίωση.
Οι agoutis (μεγάλοι τροπικοί γλύπτες) είναι οι πρωταρχικοί διασποράς σπόρων. Σπάζουν τα σκληρά σαν κρουστούς καρποί, τρώνε μερικούς σπόρους, και θάπτουν άλλους για αργότερα—συχνά ξεχαστή/cache θέσεις, επιτρέποντας νέα δέντρα να βλαστήσουν μακριά από τον γονέα.
Μεγάλα σωματίδια μέλισσες (ειδικά μελισσών ορχιδειών/Euglossini) είναι οι πρωταρχικοί εκκαρποδότες, ικανοί να βιάσουν είσοδο στα ελιγμένα άνθη του δέντρου. Χωρίς αυτούς τους συγκεκριμένους εκκαρποδότες, η καρποφορία αποτυγχάνει εντελώς.
Η περιβάλλοντα βλάστηση διατηρεί υγρασία, ελαττώνει ακραίες θερμοκρασίες, και μειώνει βλάβες ανέμου. Η καλύπτρα του δάσους βροχής ελαττώνει την ένταση φωτός, δημιουργώντας τις σταθερές συνθήκες που απαιτούν οι βραζιλίες.
Αυτό το περίπλοκο δίκτυο σημαίνει ότι τα δέντρα βραζιλίας δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν σε φυτείες—απαιτούν ακατάσχετο πρωτογενές δάσος βροχής. Η εμπορική τους αξία τους καθιστά flagship είδος για την προστασία της Αμαζονίας: η προστασία του δέντρου σημαίνει προστασία ολόκληρου του οικοσυστήματος από το οποίο εξαρτάται.
