Ο πολιτιστικός αποτυπώματος του τουρισμού είναι βαθύ και παράδοξος. Μπορεί να αναζωογονήσει ξεχασμένες παραδόσεις — ή να τις μετατρέψει σε εμπορεύματα καρικατούρας. Εδώ είναι μια ισορροπημένη ανάλυση των θετικών και αρνητικών πολιτιστικών επιπτώσεων.
Τα έσοδα τουρισμού χρηματοδοτούν αποκατάσταση μνημείων, μουσείων και παραδοσιακών τεχνών (υφαίποια, κεραμική, χορός) που αλλιώς θα εξαφανίζονταν.
Οι τοπικές κοινότητες αποκτώναν ανανεωμένη εκτίμηση για την κληρονομιά τους όταν οι ξένοι την εκτιμούν.
Η άμεση αλληλεπίδραση σπάει στερεότυπα, καλλιεργεί ενσυναίσθηση και χτίζει παγκόσμιο πολίτη — ειδικά σε σπίτια φιλοξενίας και κοινωνικό τουρισμό.
Θέσεις εργασίας και εισόδημα από πολιτιστικό τουρισμό μειώνουν την εξοδοφυγή, διατηρούν αγροτικές βιομηχανίες και χρηματοδοτούν κοινωνική υποδομή (σχολεία, κλινικές, νερό).
Τέλεσεις συντομεύονται, φορεσίες αλλάζουν, ιεροί τόποι γίνονται φωτογραφικές ευκαιρίες — ο πολιτισμός γίνεται προϊόν, όχι πρακτική.
Μετατόπιση γλώσσας, αλλαγές διατροφής, κωδικοί ένδυσης, αξίες προσαρμόζονται στις προσδοκίες τουριστών και όχι στις ανάγκες της κοινότητας.
Υπερσυγκέντρωση, θόρυβος, κίνηση, φλυτήση, εγκληματικότητα υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων.
Τουρίστες που παραβιάζουν κωδικούς ένδυσης, φωτογραφούν ιερά παρεμβατικά, ή αντιμετωπίζουν τους τοπικούς ως σκηνικό.
Αυξημένοι ενοίκια διώχνουν τους τοπικούς από ιστορικά κέντρα· παραδοσιακά quarters γίνονται πάρκα τουρισμού.
Ο βιώσιμος πολιτιστικός τουρισμός απαιτεί:
Ο πολιτισμός δεν είναι ανανεώσιμος πόρος — μόλις χαθεί, χαθεί ολόκληρο. Ο τουρισμός πρέπει να είναι ο φύλαξ του, όχι ο τάφος του.