Η σχέση του τουρισμού με το περιβάλλον είναι βαθιά παραδοξική. Η βιομηχανία εξαρτάται ταυτόχρονα από άπληκτη φύση για την ελκυστικότητά της και απειλεί αυτά τα ακριβώς περιουσιακά στοιχεία μέσω των λειτουργιών της. Η κατανόηση αυτής της δυальτητας είναι απαραίτητη για βιώσιμη διαχείριση προορισμών.
Τέλη εισόδου πάρκων, φόροι τουρισμού, και έσοδα συμφωνιών χρηματοδοτούν απευθείας τη διαχείριση προστατευόμενων περιοχών. Ο γορίλιος τουρισμός της Ρουάνδας παράγει εκατομμύρια για αντικαπητειακές περιπολίες και ανάπτυξη κοινότητας, κρατώντας τους ζωντανούς γορίλιες εκθετικά πιο πολύτιμους από τους κατεψαγμένους.
Ο αγροτικός τουρισμός δημιουργεί οικονομικά επιχειρήματα εναντίον καταστρεπτικών χρήσεων γης. Ο γκαγουάρ τουρισμός του Pantanal πληρώνει στους κτηνοτρόφους περισσότερο για άκαμπτο δάσος από τη κτηνοτροφία σε καθαρισμένη γη. Οι θαλάσσιες προστατευόμενες περιοχές ευδοκιμούν όπου το dive τουρισμός ξεπερνά την εξορυκτική αλιεία.
Απευθείας εμπειρίες—μαρτυρώντας φθίνωμα κοράλια, υποχώρηση παγετώνων, ή ρύπανση πλαστικών—μετατρέπουν αφηρημένες ανησυχίες σε προσωπικές πεποιθήσεις. Πολλοί διατηρητιστές καταγράφουν την πάθειά τους σε μετασχηματιστικές στιγμές ταξιδιού.
Ο τουρισμός οδηγεί την υιοθέτηση ανανεώσιμης ενέργειας, συστημάτων διαχείρισης αποβλήτων, και βιώσιμων μεταφορών σε προορισμούς που αλλιώς θα έλειπαν πολιτική βούληση ή κεφάλαιο για τέτοιες αναβαθμίσεις.
Η αεροπορία λογαριασμάζει ~2,5% παγκόσμιων εκπομπών CO2, με τον τουρισμό να είναι υπεύθυνος για σημαντικό μερίδιο. Πλοία κρουαζιέρας, επίγειες μεταφορές, και ενεργειακά βαριά καταλύματα επιδεινώνουν την επίδραση.
Πατούμα, αγκυροβολία, συλλογή σουβενίρ, και διαταραχή άγριας ζωής βαθμίζουν ευαίσθητα habitats. Τα κοραλλοειδή ρίφη πάσχουν από χημικά solar protection, βλάβη αγκύρας, και αγγίγματα. Η αλπινή βλάστηση ανακαλύπτει αργά από off-trail πεζοπορία.
Ο τουρισμός συχνά κορυφώνεται όταν το νερό είναι σπάνιο. Γκολφ πεδία σε ξηρές περιοχές, πολυτέλειες πισίνες, και λειτουργίες πλυματηρίων ανταγωνίζονται τοπικές κοινότητες και γεωργία για περιορισμένο γλυκό νερό.
Τα πλοία κρουαζιέρας παράγουν τεράστιες ροές αποβλήτων. Πλαστική ρύπανση από μονοχρήσιμα удобрения βράζει ακτογραμμές. Υπερχείλιση λυμάτων από ανεπαρκή υποδομή μολύνει θαλάσσια περιβάλλοντα.
Ακτοϊκή ανάπτυξη για resorts καταστρέφει φράγμια, αμμοβόλους φάλαινες, και θαλάσσιες πρασινάδες. Εισβάλλοντα είδη ταξιδεύουν σε τουριστικά πλοία και βαλίτσες.
Ο αναγεννητικός τουρισμός—αφήνοντας τόπους καλύτερα από ό,τι τους βρήκε—αντικαθιστά το "μη καμία βλάβη" ως αναπτυξιακό πρότυπο. Carbon offsetting, όρια χωρητικότητας, κοινοτική διαχείριση, και αρχές αργού ταξιδιού προσφέρουν πλαισιά για τουρισμό που θεραπεύει αντί να συλλέγει.
