Οι «νύφες του τσιγάρου», «κόριτσα του βασιλιά», και αμέτρητες ανώνυμες γυναίκες που διέβησαν τον Ατλαντικό για να παντρευτούν άνδρες που δεν είχαν ποτέ συναντήσει, έκαναν υπολογισμένες επιλογές σε έναν κόσμο περιορισμένων επιλογών. Οι κινήτριες τους ήταν πολυεπίπεδες και πραγματικές.
Η κίνηση enclosure της Αγγλίας, ο πληθυσμιακός πίεσης, και οι περιορισμένες γυναικείες απασχολήσεις (οικιακή υπηρεσία, ραπτική, πλύσιμο) αφήσαν πολλές γυναίκες σε ανασφάλεια. Οι κολonien πρόσφεραν πρόσβαση στη γη (συστήματα headright χάριζαν 50 acres ανά άτομο), υψηλότερα μισθά, και δικαιώματα χήρας (τρίτο μέρος δωρίας) πολύ παραπάνω από το αγγλικό common law. Ένα συμβόλαιο γάμου ήταν οικονομική στρατηγική.
Τα αγγλικά κοινωνικά όρια ήταν σχεδόν αδιέξοδα. Στη Βιρτζίνια, Μαριλάνδ, ή τις Καρολίνες, η κατάσταση μιας γυναίκας προκύπτει από την ευημερία του συζύγου της—όχι από την καταγωγή της. Ο γάμος με έναν φυτή, εμπόρο, ή τεχνίτη μπορούσε να ανεβάσει την πορεία της οικογένειας για γενιές. Το «αλεειστικό στόλο» στην Ινδία αργότερα λειτούργησε με παρόμοια λογική.
Οι κολonien είχαν σοβαρές αναλογίες φύλων τραβηγμένες προς τους άνδρες (4:1 έως 6:1 στην πρώιμη Βιρτζίνια). Οι γυναίκες ήταν σπάνιες, εκτιμώμενες, και ζητούμενες. Αυτή η δέσμευση τους επέτρεπε να διαπραγματεύονται καλύτερους όρους: κατατακτήσεις περιουσίας, επιλογή συζύγου (μέσω αλληλογραφίας), επιστροφή διαβατήρια αν γινόταν χήρες.
Κουάκερ, Βαπτιστές, Πρεσβυτέριοι, και Καθολικοί αντιμετώπισαν πρόστιμα, φυλάκιση, ή αποκλεισμό από πανεπιστήμια/θέσεις στην Αγγλία. Κολonien όπως η Πενσυλβανία, Ρόου Αϊλαντ, και Μαριλάνδ πρόσφεραν νομική ανοχή. Οι γυναίκες συχνά ηγούνταν την οικογενειακή μετανάστευση για συνείδηση.
Οι γονείς réglaient διαθαλασσιακούς γάμους για να ασφαλίσουν συμμαχίες, να απελευθερώσουν «πλεονάζουσες» κόρες, ή να συνδεθούν με συγγενείς ήδη εγκατεστημένους. Αδερφοί, θείοι, ή ανεψιοί στις κολonien διευκόλυναν τις γνωριμίες. Επιστολές, πορτρέτα, και συστάσεις αντικαθιστούσαν την ερασιτεχνική συνάφεια.
Για ορισμένες, το ταξίδι ίδια ήταν το έλκος—μια σπάνια ευκαιρία για αυτόνομη λήψη αποφάσεων, ταξίδι, και ανακαινισμός. Η επιβίωση της διάβασης (6–12 εβδομάδες, 10–20% θνησιμότητα) αποδεικνύει ανθεκτικότητα.
Οι εμπειρίες διαφέρουν κατακερματικά: μερικές βρήκαν ευημερία και συνεργασία· άλλες αντιμετώπισαν κακοποίηση, εγκατάλειψη, ή νωριμό θάνατο. Αλλά η μείωσή τους σε «αποτυχημένες θύματα» διαγράφει την αυτονομία τους στην πλοήγηση ενός πατριαρχικού, αυτοκρατορικού κόσμου με τα εργαλεία που είχαν.
