Οι παγέτες είναι κρίσιμοι αποθεματικοί δεξαμενές γλυκού νερού, αποθηκεύοντας ~70% του γλυκού νερού της Γης. Καθώς η κλιματική αλλαγή επιταχύνει τη διάλυσή τους, ο ρόλος τους ως πηγές νερού μεγαλώνει—και σε ευκαιρίες και σε κίνδυνους.
Το νερό διάλυσης τρέφει ποταμούς που υποστηρίζουν πόσιμο νερό, άρδευση, και υδροηλεκτρική για δισεκατομμύρια. στα Άνδεα, Ιμαλάια, Άλπεις, Rocky, και Cascades, οι παγέτες διατηρούν την εποχική ροή κατά τις ξηρές περιόδους. Ορισμένες κοινότητες εξαρτώνται εξ ολοκλήρου από την παγετωνική απόρροια.
Τα όχθωμα από τη διάλυση πάγου μπορούν να φιλτράρουν το νερό, βελτιώνοντας τη διαφάνεια σε ορισμένες περιπτώσεις.
Η ταχεία διάλυση προκαλεί κατακλυσμούς από εκρήξη παγετωνικών λιμνών (GLOFs), απειλώντας τις κατώτερες οικιστές. Η μακροπρόθεσμη απώλεια μειώνει την ροή της ξηρής περιόδου, απειλώντας γεωργία και οικοσυστήματα που προσαρμόζονται σε ψυχρό, σταθερό νερό. Η ποιότητα νερού μπορεί να υποβαθμιστεί καθώς νέα εκτεθειμένο βράχος απελευθερώνει μεταλλεία.
Η βιώσιμη χρήση απαιτεί παρακολούθηση, διεθνή συνεργασία (ειδικά για διασυνόριακους ποταμούς), και μείωση εκπομπών για να επιβραδύνει την απώλεια. Οι παγέτες δεν είναι άπειροι· είναι «πύργοι νερού» με χρονοδιακόπτη.
