Η βρετανική υποστήριξη για την Ενοποίηση του Καναδά το 1867 οφείλεται σε σύγκλιση στρατηγικών, οικονομικών και διοικητικών απαραίτητων.
Οι βρετανικές βόρειες αμερικανικές kolonιές μολύνονταν από τομικές τάσεις—εθνικές, θρησκευτικές και γλωσσικές. Το Λονδίνο πίστευε ότι μια ενωμένη Δομήνα θα ενίσχυε τη συνοχή και θα μειώνει τον κίνδυνο εσωτερικής σύγκρουσης να ξεφυτρώσει σε αυτοκρατορικά ζητήματα.
Μια ενωμένη Καναδά θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί καλύτερα τους τεράστιους πόρους της (ξύλο, μεταλλεύματα, γεωργία) και, κρίσιμα, να χρηματοδοτήσει έναν διαηπειρωτικό σιδηρόδρομο. Αυτό θα ενσωματώνει τις κολονικές αγορές, θα ενισχύει το εμπόριο με τη Βρετανία και θα επιβάλει την οικονομική κυριαρχία εναντίον της αμερικανικής επεκτεινότητας.
Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο των ΗΠΑ, η Βρετανία φοβόταν αμερικανιστικές τάσεις ανακτάσεως. Μια ομοσπονδιακή Καναδά με κεντροποιημένη μελίτια πρόσφερε πιο πιστό αποτρεπτικό από διασπασμένες κολωνίες.
Η διακυβέρνηση χωριστών κολωνιών ήταν ακριβή και βαρύκολη. Η Ενοποίηση επέτρεψε στο Λονδίνο να αποδώσει την εσωτερική διακυβέρνηση διατηρώντας τον έλεγχο της εξωτερικής πολιτικής και της άμυνας—αποδοτικότητας την αυτοκρατορική διοίκηση.
Η Βρετανία στόχευε να αναπτύξει μια ωριμασμένη, αυταρκής Δομήνα εντός της Αυτοκρατορίας—πρότυπο για μελλοντική αποκολονοποίηση. Ο Νόμος Βρετανικής Βόρειας Αμερικής (1867) χάρισε σημαντική αυτονομία διατηρώντας τη σύνδεση με τον Θρόνο.
Ουσιαστικά, η Ενοποίηση εξυπηρέτησε τα βρετανικά ενδιαφέροντα δημιουργώντας μια ισχυρότερη, πιο διαχειρίσιμη και πιστή βόρεια Δομήνα στην Βόρεια Αμερική.
