Πριν την ισπανική άφιξη, ο Ισθμός της Παναμάς ήταν στέγη ποικίλων, εξελιγμένων ιθαγενών κοινωνιών προσαρμοσμένων στα ποικίλα οικοσυστήματά τους—τροπικά δάση, βουνά, ακτές, και νήσοι.
Κατοικούσαν το κεντρικό βουνό εσωτερικό. Πρωτίστως κυνηγοί-συλλέκτες με ημινωμάδικα πρότυπα. Δεξιοτέχνεις στην παραγωγή λίθινων εργαλείων και χρήση δασικών πόρων. Η γλώσσα τους είναι ελάχιστα αποδεδειγμένη· ολόκληρη εξαφανίστηκε ή απορροφήθη νωρίς στη κολονική περίοδο.
Κατέχουν δυτική Παναμά (Τσιρικί, Βεραγκάς) και ανατολική Κόστα Ρίκα. Συνδυάζουν κυνηγέσιο, συλλογή, αλιεία, και καυσίμων-καλλιέργεια γεωργία (καλαμπόκι, φασόλια, κολοκυθάκι, κακάο). Ζουν σε διασπασμένες εγκαταστάσεις με κυκλικά καλύμματα χόρτου. Μητρικές φυλές. Αντέστησαν σκληρά στην ισπανική κατάκτηση· οι απογόνους τους είναι οι Νγκμπέ-Μπιγκλέ σήμερα, η μεγαλύτερη ιθαγενής ομάδα της Παναμάς.
Βασιζόμενοι στην ακτή Καραϊβικής και νήσους Σαν Μπλάς (Γκούνα Γιάλα). Πρωτίστως γεωργοί και ναυτικοί, καλλιεργούσαν μπανάνα, καλαμπόκι, κακάο, και βαμβάκι. Διάσημοι για την μόλα υφαντική τέχνη (αντιστρόφως εφαρμοσμένα πάνελ). Οργανωμένοι σε πολιτικά αυτόνομα, μητρικές κοινότητες. Επιτύγχαναν ημι-αυτονομία (Κομαρκά Γκούνα Γιάλα, 1938).
Η ευρωπαϊκή επαφή φέρνει ασθένειες, σκλαβωμό, και διαταραχή, αλλά Νγκμπέ, Γκούνα, Εμπερά, Γουαυνάν, και άλλοι διατηρούν ζωντανούς πολιτισμούς και δικαιώματα γης σήμερα.