Η αστακοκαλλιέργεια του Μέν—κεντροποιημένη στους ψυχρούς, θρεπτικά πλούσιους νερούς του Κόλπου του Μέν—παραγάγει 80-90% της αμερικανικής προσφοράς αστακού. Οι χαμηλές θερμοκρασίες (συχνά κάτω από 10°C/50°F) επιβραδύνουν τον μεταβολισμό του αστακού, αποδίδοντας γλυκύτερο, πιο μαλακό κρέας από τους θερμούς αστακούς σαλάκια. Αυτό το θερμικό πλεονέκτημα, σε συνδυασμό με πετρώδες έδαφος και ισχυρές ροές, δημιουργεί ιδανικές συνθήκες για το Homarus americanus.
Το μοντέλο βιωσιμότητας της αλιείας αναγνωρίζεται παγκοσμίως. Οι 4.500+ άδεια αστακοψαρέων του Μέν λειτουργούν υπό αυστηρούς κανονισμούς: όρια νασών, ελάχιστα/μέγιστα όρια μεγέθους (προστασία αναπαραγωγοί), v-κοπή θηλυών με αυγά, εποχιακές παύσεις, και απαιτήσεις μαθητείας. Το σύστημα συνεργατικής διαχείρισης αστακού—βιομηχανία και κράτος συνεργάζονται στους κανόνες—διατηρεί υγιείς αποθέματα παρά τη διπλασιασμένη καταγραφή από τη δεκαετία του 1980.
Οικονομικά, η αλιεία παράγει $500-700 εκατ. ετησίως στο λιμάνι, υποστηρίζοντας χιλιάδες θέσεις εργασίας στην αλιεία, επεξεργασία, διανομή και τουρισμό. Πολιτιστικά, ο αστακός ορίζει την ταυτότητα του Μέν—από αστακο-rol σε δρόμιους σταθμούς μέχρι το Φεστιβάλ Αστακού Μέν στη Ρόκλαντ. Η κλιματική αλλαγή θέτει υπαρξιακούς κινδύνους: θερμαινόμενα νερά ωθούν τους αστακούς βορειά, αλλάζουν την χρονική στιγμή της εγζώσεως και αυξάνουν την νόσο του κελύφους. Ο Κόλπος του Μέν θερμαίνεται ταχύτερα από το 99% των παγκόσμιων ωκεανών, καθιστώντας αυτή την εμβληματική αλιεία δείκτη κλιματικών επιπτώσεων στη θάλασσα.
