Η έρημος Ατακάμα στο βόρειο Χιλή καλείται συχνά η ξηρότερη μη πολική έρημος της Γης, ωστόσο μακριά από αζωική. Παρά τη λήψη λιγότερων από 1 mm ετήσιας βροχής στον πυρήνα της, μια εκπληκτική σειρά οργανισμών έχει εξελιχθεί με εντυπωσιακές στρατηγικές για να διαβιώσει σε αυτό το υπερ-αrid τοπίο.
Οι πλεονάζουσες μορφές ζωής είναι μικρόβια—βακτήρια, αρχαία, και μύκητες—που ευδοκιμούν σε εκストリμ συνθήκες. Αυτοί οι εξτρεμόφιλες σχηματίζουν πολύπλοκες κοινότητες μέσα στις πέτρες (ενδολίθοι), εντός κρουστών εδάφους, και σε μικροσκοπικές membranές υγρασίας που παγιδεύονται κάτω από την επιφάνεια. Μερικά είδη μπορούν να παραμείνουν latent για χρόνια, ξυπνώντας σε μεταβολική δραστηριότητα κατά σπάνιες εμφανίσεις ομιχλώδους ή μετά από σπάνιες βροχές.
Η φυτική ζωή είναι σπαρνή αλλά εξαιρετικά ειδικευμένη:
Η ζωική ποικιλότητα είναι χαμηλή, αλλά οι κάτοικοι είναι εξαιρετικά προσαρμοσμένοι:
Όλοι αυτοί οι οργανισμοί κατοικούν συγκεκριμένες μικροτοπίες—ραγάδες πέτρας, ζώνες αναρπαγής ομιχλής, κοιλάδες ποταμών με υπογεία ροή—όπου οι συνθήκες είναι περιθωριακά λιγότερο εχθρικές. Το εργαλείο επιβίωσής τους περιλαμβάνει ανοχή αποξήρανσης, μεταβολική δρόμηση, αποδοτική ανακύκλωση νερού, και συμπεριφορική αποφυγή κορυφαίας θερμότητας. Η Ατακάμα λειτουργεί έτσι ως φυσικό εργαστήριο για την κατανόηση των ορίων της ζωής στη Γη και τις πιθανότητες ζωής στον Άρη.
