Η έρημος Atacama δέχεται <1 mm ετήσια βροχή, ωστόσο οι εγχώριες κοινότητες—Atacameños (Lickanantay), Changos και Kawésqar—ευδοκιμούν για χιλιετίες χρησιμοποιώντας εξελιγμένες τεχνικές συλλογής νερού.
Η παραιαλιακή ομίχλη (camanchaca) εμποδίζεται από μεγάλους συλλέκτες ομίκλης (atrapanieblas)—λεπτά δίκτυα πλέγματος αναρτημένα μεταξύ στύλων. Οι σταγόνες συσσωρεύονται και σταγώνουν σε ροητές, τρέφοντας δεξαμενές. Σύγχρονες εκδόσεις εξυπηρετούν χωριά και проекτες αναδάση.
Βαθιές υδροφορείς από χιονισμό των Andes απελευθερώνονται μέσω φρεάτων και αντλιών. Αυτό το φώσσιλο νερό είναι محدود· η βιώσιμη διαχείριση είναι κρίσιμη. Οι παραδοσιακές puquios (ελικοειδείς φρέατα/αγωγοί) είναι αρχαία παραδείγματα.
Οι παραιαλιακές κοινότητες χρησιμοποιούν ολοένα και περισσότερο μονάδες αντίστροφης όσμοσης για μετατροπή του θαλάσσιου νερού του Ειρηνικού σε ποτόσιμο, αν και το ενεργειακό κόστος είναι υψηλό.
Κάκτους (π.χ. Echinopsis, Copiapoa) και άλλα σακχαρώδη φυτά αποθηκεύουν νερό στους καυλούς τους. Η παραδοσιακή γνώση προσδιορίζει φαγωτά, υδατώδη είδη. Κάποια φυτά ψηρώνται για να απελευθερώσουν ποτόσιμο υγρό.
Οι σπάνιες βροχοπτώσεις δημιουργούν εφήμερες ροές. Οι κοινότητες χτίζουν φράγματα ελέγχου, αμπελώνες και κανάλια διαστίλβωσης για να επιβραδύνουν την εξόρρευση, να αναπληρώσουν τους υδροφορείς και να ποτίζουν τη γεωργία των οάσεων.
Αυτές οι στρατηγικές, συνδυάζοντας γονική γνώση και σύγχρονη τεχνολογία, προσφέρουν μοντέλα ασφάλειας νερού σε έναν ολοένα και πιο ξηρό κόσμο.
